18 februari 2003
Thema chat: Veiligheid.

Voor het eerst een hele avond op de chat. Toen die vraag, wil je er een verslag van maken?

Natuurlijk wil ik dat wel. Schrijven is voor mij een grote hobby. Maar hoe doe je dat? Hoe breng je al die korte zinnen bij elkaar tot een leesbaar verhaal en laat ook nog eens iedereen tot ‘haar’ recht komen! Ik zal een poging doen.

De avond begon om 20.00 uur, en het thema was; Veiligheid.

De eerste 20 minuten was een hallo en welkom en goedenavond over en weer. Logisch want je kent ook bijna niemand, dan is het een aftasten wie wie is. Iemand vroeg op een gegeven moment wie er voor het eerst is en hoe de leeftijden lagen.

De meeste waren voor het eerst (van de 8 personen die er waren) en de leeftijd zat tussen de (uit mijn hoofd) 24 en 48 jaar. We waren met 8 dames én Ruud. En hoe begin je nu de avond. Op een gegeven ogenblik stelde Ruud een vraag. Toen kwamen we bij het onderwerp veiligheid. Die eerste vraag ben ik kwijt, jammer genoeg. Maar we kregen het over veiligheid, wat dat voor ons is en of we dat wel kennen? 

Wat ís veiligheid?

Veiligheid is iets, een plek waar je jezelf kunt zijn. Een grens om je heen, zone, die iemand zonder jou toestemming niet mag doorbreken! Hier bleek al gauw dat we er bijna allemaal problemen mee hadden of hadden gehad. Dat we in therapie moesten leren wat het is om een eigen ‘zone’ te hebben. En die dan ook nog te handhaven! Bovendien is het heel moeilijk voor ons om die grens te bewaren en voor enkelen zijn er maar 1 of 2 personen die die grens mogen overschrijden! Anderen worden als bedreiging ervaren!

Er was op een gegeven ogenblik iemand die noemde dat je vertrouwen moet hebben, als dat er niet is, kún je je ook niet veilig voelen! Maar ook dát vertrouwen is keer op keer beschaamd! En dan is het zo moeilijk om weer vertrouwen in iemand te hebben of te krijgen!

De verschillende clubs geven wel veiligheid. Mede door die anonimiteit! Daarop zei iemand dat zij een vervelende ervaring had gehad op de clubsite. Dat kan natuurlijk ook nog gebeuren, tenslotte is de site voor iedereen toegankelijk!

Dan de vraag; hoe dichtbij laat je iemand komen?

In een lift kan al heel eng zijn, dan staan mensen dicht om je heen. Bij een kassa kun je het hebben dat er iemand (man) te dicht achter je staat en door de rij kun je geen kant op. Dát geeft dan ook dat onveilige gevoel.

Bijna allemaal hadden we een muur om onszelf heen gebouwd. Een muur waar de mensen soms maar heel moeilijk doorheen kunnen komen. Zelfs knuffelen is moeilijk! Dat is wel heel dichtbij. Soms mogen alleen de eigen kinderen een knuffel geven! Anderen raken in paniek als iemand een spontane knuffel wil geven.

Maar een knuffel kan ook heel heilzaam werken! Dat heb ikzelf in mijn therapie geleerd! Door een arm om je heen komen vaak ook de emoties los die je al die jaren heel ver hebt weggestopt, daar mocht niemand aan komen. En als je eenmaal hebt geleerd om een knuffel te ‘aanvaarden’ dan is dat een heel mooi geschenk, wat iemand je kan geven!

“Wat ís een knuffel dan?” …gewoon een arm om je heen. …maar dan niet meer en niet minder! … een schouder om op te leunen.

En het schijnt toch te leren te zijn! Dat was de ervaring van verschillende van ons.

”Waar vind je veiligheid?” 

..in huis met alle deuren op slot. ..bij degene die ik vertrouw. ..mijn speciale plek in de groep. ..die is er niet. 

”Is er dan een speciale plek in huis?”

.. in mijn bed. ..een eigen kamertje waarvan de deur op slot kan. ..slaapkamer.

“een veilig plekje kan alleen gevonden worden als je jezelf daarvoor toestemming geeft en afspraken met je huisgenoten maakt.”

Dit waren de antwoorden op die paar vragen. Het is dus nog lang niet eenvoudig om een eigen veilige plek te creëren. Dat komt mede (weer) door die eigen grenzen die steeds weer overschreden worden. Anderen vinden die plek in de natuur of gewoon op straat, tijdens wandelen of fietsen. Weer een oplossing was, een paar keer per jaar in een klooster, je eigen kamertje!

”kan iemand een voorbeeld geven van onveiligheid?”

.. als mannen te dichtbij komen. ..als ik opgenomen zit tussen allemaal mannen. ..in het ziekenhuis met gemengde opname. ..het kunnen ook vrouwen zijn die je een gevoel van onveiligheid geven. 

”Conclusie is dus, mannen moeten op een afstand blijven.”(Ruud)

..ligt eraan. .. dat kán. ..niet alle mannen zijn niet goed, maar het gevoel blijft.

”Maar ik ben de enigste man hier, hoe ervaren jullie dat?” (Ruud)

..eng Ruud (grapje) ..je bent veilig op afstand. ..jij bent niet in de buurt. ..ik zie je niet. ..blijf maar mooi zitten waar je zit Ruud.

”Dus veiligheid heeft ook te maken met de eigen grenzen?” (Ruud)

Waren we wel mee eens. Maar je moet ook voorzichtig zijn met mannen aan de andere kant van de ‘lijn’. Het lijkt wel of ‘ze’ soms ruiken dat ik seksueel misbruikt ben!......

Hierna kwamen we even op een zijspoor, over therapieën. En uiteindelijk toch weer op die (on)veiligheid in ons leven. Dat zelfs het weten en voelen van het misbruik je een veilig gevoel kan geven. Maar dat dat komt, doordat je geen andere veiligheid hebt gekend en iets wat je overlevingsmechanisme is geworden, kun je niet zomaar loslaten! Dat moet je dan in therapie leren!

Opvallend is ook, dat misbruikte mensen, als ze eenmaal met verwerken bezig zijn, heel goed in gedichten en/ of tekenen/ schilderen en schrijven bij hun ware gevoel komen. Pas dáár kunnen ze uiten wat er binnenin hun leeft!

”Een laatste vraag; hoe hebben jullie vanavond gevonden en ervaren?”

.. het is fijn om zo met elkaar te praten, al gaat het wel eens snel over op iets anders, dat is jammer. ..heb er veel aan gehad, maar had het er wel moeilijk mee af en toe. ..thema avonden zijn meestal moeilijk. .. de tekst gaat soms een beetje snel. ..ik vind het wel prettig.

Met dank aan Monique  die dit verslag gemaakt heeft.


 

COPYRIGHT © 2000 - 2008 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers