Pijn.
Pijn, zoveel pijn.
Zoveel angst en woede.
Had het nou zo moeten zijn.
Elke dag weer op mijn hoede.
Tranen, zoveel tranen.
Onbegrip en verdriet.
Al dit alles, dit alles.
Die tranen hielpen ook al niet.
Wie of wat kan mij nou helpen.
Ben ik nou op deze wereld alleen.
Om mijn tranen te stelpen.
Waar moet ik nou heen.
Er zal een dag zijn.
Dat zal nog lang duren.
Dat het over is met de deze pijn.
Ik begin met het afbreken van deze muren.
Als ik zoveel al heb gegeven.
Kan ik dit ook nog wel aan.
Zodat ik eindelijk verder kan leven.
En met mijn leven verder kan gaan.
Joosie