De schreeuwen die ik gilde
maar uit mijn keel geen geluid
smekend dat ik het niet wilde
maar ook dat maakte hem niets uit.
Bange eenzame nachten
diep onder de dekens weggekropen
steeds opnieuw in doodsangst afwachten
of hij mijn kamer weer komt ingeslopen.
Schaamte...schuld...onmacht
totale verwarring en eenzaamheid
ook al was ik pas acht
mijn leven was ik toen al kwijt.
Gevoelens ver weggestopt
in een zware verzegelde kist
alles zo ver en diep weggepropt
tot ik er zelf niets meer van wist.
De enige manier ermee te leven
want hiermee omgaan kon ik niet
de incest duurde nog wel even
ging door tot mijn zeventien.
Ga er noig steeds zwaar onder gebukt
het verleden komt steeds dichterbij
het haalt me in, zijn stempel op me gedrukt
vraag me af...keert ooit nog het tij...?!
De inzender is bekend bij
Logenoten Incest Slachtoffers
COPYRIGHT © 2000 - 2005
Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers
Meldpunt Kinderporno