|
Ik voel mij zo onbegrepen, verdrietig en alleen.
Nooit eens die begrijpelijke arm om me heen.
Soms sta ik te om aandacht te springen
Maar iedereen is druk met zijn eigen dingen.
Natuurlijk zijn er mensen die zeggen dat ze je willen steunen
Maar hoe?? Hoe kan ik op die mensen leunen?
Ze hebben geen idee wat je voelt
En schrikken wanneer je vertelt wat bedoelt.
En dan nog een probleem wat moet je ze vertellen?
Zonder dat ze aankomen met toeters en bellen.
En dan wanneer je het toch eenmaal het vertelt,
Mag je niet meer zeuren en lig je verhaal op de vuilnisbelt.
Maar ik worstel nog met al die gevoelens diep van binnen
Die verdwijnen echt niet door een paar zinnen.
Is er dan niemand die me kan vertellen hoe ik met dat gevoel kan omgaan?
Iemand die mij kan zeggen hoe ik met twee benen op de grond kan blijven staan.?
Het lijkt wel een ernstige ziekte waar mensen voor vrezen
Een ziekte die niet met medicijnen is te genezen.
Het is waarschijnlijk te genezen als men me leert genegenheid te aanvaarden.
En me leert mijn innerlijke ik er te laten zijn en die te evenaren.
Dolphin Woman
|
Meldpunt Kinderporno