Gesloten boek.
Voor mijn papa.
Aflopen dinsdag 6 april 2004 heb ik je naar je laatste rustplaats gebracht.
Jouw lichaam was moe, en mijn missie volbracht.
Verdrietig, opgelucht,moe en ook kwaad
dat je me nu zo snel verlaat.
Leerde je nu juist beter kennen en er groeide een band
de Papa van weinig woorden, ik pakte je nu vaak bij de hand.
Na 45 jaar heb ik je dingen durven vragen, waar ik nooit over sprak
waarom je het toen hebt gedaan en mijn kinderhartje toen al brak.
Ik was net 8 jaar,nog een klein kind, en moest leven met dit kleine geheim.
Alle bladzijden had ik keurig apart dicht gelaten.
Maar toch voelde ik me eenzaam en verlaten.
Er was altijd iets tussen mij en jouw
Dan ene waar ik niet over praten wou.
Maar voor een paar jaar terug barste mijn boek plotsklaps open
De bladeren uit mijn boek, waren niet meer gesloten
Langzaam kwam ik naar buiten, hoe moeilijk het ook ging doen.
Mijn man, mijn oudste dochter, ze hoorden waarmee ik al die jaren heb moeten leven
Met een papa die ik wel liefde wilde geven,
maar niet vertrouwde , niet wist mee om te gaan.
Als een muur stond dat kleine geheim tussen ons in.
Een incestslachtoffer was ik, ik haatte dit woord, ik haatte die zin
Maar toch was het zo, zeiden andere mensen die me met raad en wijsheid er door heen hebben gesleept.
Vraag het je vader waarom hij je dit heeft aangedaan.
Makkelijk gezegd, maar niet snel gedaan.
Maar de afgelopen maanden werd je steeds zieker door je longemfyseem.
Je had het tijdens aanvallen erg benauwd en dan hoopte ik , ging je maar heen.
Dan heb ik rust en kon ik verder gaan met mijn leven.
Maar toch wilde ik dat je antwoord zou geven.
Eerst heb ik samen met iemand die ons goed kende "het" aan mamme verteld
Toen ze het hoorde stond ze versteld.
Ach zei ze, dat heeft pap nooit zo bedoeld, hij hield van je met heel zijn hart.
Ja, zei ik, heb ik daar iets aan gehad?
Samen hebben we afgesproken dat ik het ook aan Papa zou vragen
Maar wanneer zou ik die stap durven wagen?
Je werd steeds zieker, maar wel goed van geest.
En toen ik "het" aan je vroeg was je reactie:
Ach meisje zit je daar nog steeds mee.
had me maar gevraagd, dan had ik het uitgelegd.
Ik deed het uit liefde, een manier van liefkozen.
Maar wel op de verkeerde manier voor een vader ,waren je woorden
En dat deed me zo goed, want je wist het nog.
Ik had het me niet verbeeld, alles kreeg een plek.
Gejankt, gepraat, elkaars handen vasthouden en geknuffeld
Dat deden we de laatste tijd, het was onze manier van inhalen
maar helaas het was maar van korte duur.
Je vertelde me als ik weer aan je bed zat hoe jij vroeger door het leven ging,
je wilde geen ruzie, zocht harmonie in je gezin.
De puzzelstukjes vielen voor mij inelkaar
Met vragen over je verleden en je beter leren kennen
was ik nog lang niet klaar.
Maar je lichaam werd steeds vermoeider, je kreeg het steeds vaker benauwd
Samen met Mam zaten we vrijdagochtend aan je bed.
Langzaam sliep je in,je ging steeds verder van ons weg.
Jij wilde rust, en ik had antwoord gekregen
Mijn leven gaat door en hier ben ik erg dankbaar voor
Dat ik het toch na vele stille verdrietige jaren
een lieve papa mag herdenken die dacht dat ie alles goed heeft gedaan.
De littekens zullen altijd blijven
maar het waarom is nu verleden tijd
Rust zacht papa,
klasienvonk@hetnet.nl10 april 2004
COPYRIGHT © 2000 - 2005
Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers
Meldpunt Kinderporno