Deur van het
verleden.
Als je in het heden
Voorbij wordt gelopen
Door het verleden
En er gaan deurtjes open
Lijkt het leven stil te staan
Wordt je teruggeworpen naar je vroeger bestaan
Pijn, verdriet slopen vreugde en levenslust
Gevoel van onmacht neemt het over van de rust
Verwarring, want waarom ik
Een koord rond je nek, de gedachte: “ik stik”
Hoog naar boven:een schreeuw, een gil.
Verlamd, want dit is niet wat ik wil.
Dicht die deur, een ferme trap
Sleutel weg, dit is geen grap!
Doorgaan met mijn gewone leven
Niet stil staan, ook niet even.
Maar beelden komen steeds terug,
Flitsen, traag, soms heel vlug
Tranen vloeien, ik wil ze kwijt
Kan het niet delen, verdrink in eenzaamheid.
Wil er niet doorheen!
Voel me zo verdomd alleen!
Een hand, een schouder, een enkel woord.
Leg me neer, voel me gehoord.
Gelijk voel ik de spijt
Wil niet delen, wil ’t kwijt.
Voel de onrust in mijn lijf
Roep de hand, de schouder:’BLIJF’.
Zoek de weg naar het vertrouwen
Wil weer een toekomst bouwen
Weg de angst, verdriet , de pijn
Wil de eenzaamheid niet zijn
Knokken zal ik voor mezelf
Voordat ik het onderspit delf.
Als op een dag dan het verleden
Voorbij wordt gelopen door het heden
Sluiten de deuren zich gedwee
Draag het verleden niet meer mee!
Open mijn ogen en voor heel even
Weet ik weer:Dit is mijn leven!!!
Kiki