Boos
Woede borrelt diep in mij,
Maar die woede komt niet vrij.
Mijn boosheid richt zich op mijn ma.
De aanstichter was eigenlijk mijn pa.
Liet mij vallen omdat hij smekend op zijn knieën ging,
Had haar zo nodig,dacht dat mijn wereld verging.
Ik voelde me opzij geschoven,
Ze koos voor hem,kon het niet geloven.
Dubbel verraad van beide ouders,
Geen recht op een paar sterke schouders.
Ik het slachtoffer maar hij eiste dat op,
Een touw om mijn nek,het touw van de strop.
Ik een kind zo kwetsbaar en klein,
Haar lichaam misbruikt voor altijd onrein.
Ik wil deze boosheid niet meer,
Doet me teveel zeer.
Kan ik het ze vergeven?
En nu echt gaan leven.
Misschien komt er een dag,
Dat ik het zeggen mag.
Ik vergeef maar vergeten doe ik nooit,
Ben met boeien aan mijn verleden gekooid.
Anita
Meldpunt Kinderporno