Een gedicht voor mijn kind
Ik ben mijn kind kwijt,
Verloren ergens in de tijd.
Mijn lieve, kleine onschuld
Die altijd de leegte in mijn hart vult
Als ik haar zag,
Altijd stralend met een lach
Tot op een moment, oh zo hard
Zag ze de wereld alleen nog maar zwart
Compleet stoïcijns en voor de wereld afgesloten
Ze heeft zichzelf opgesloten
Een grote muur, een stevige vesting
Zij komt er niet uit en niemand kan erin
Haar veilige haven, haar toevluchtsoord.
Niemand die erbij kan, niemand die haar stoort.
Oh, ik zou er alles voor geven
Om haar in mijn armen te houden, al is het maar even
Mijn lieve kleine schat
Wanneer sloop je de muur en maak je een gat
Wanneer mag ik bij je aankloppen
Om deze lijdensweg te stoppen?
Ik wil je helpen maar weet niet hoe te beginnen
Ik wil me vooral ook niet aan je opdringen
Ik vraag je daarom vol liefde en compassie
Hoelang duurt het nog voor ik je gezicht weer zie
Wanneer mag ik je in mijn armen sluiten?
En sluit je jezelf niet meer buiten?
Liefde en geduld is alles wat ik nu kan geven
Hopelijk ook meer en duurt dit nog maar even
Veel liefs, je oudere ik
Suusje
Meldpunt Kinderporno