Eer je vader In het kleine hokje Waar het donker is en kil Dwaalt een wezen in het duister Gebiedt het kleintje ‘wees toch stil’ Dreigend komt op haar af Ze kan niet meer bewegen Ze verhardt zich wanneer zijn hand haar raakt En besluit: ik kan er tegen Ze kijkt naar ’t licht van de lantaarn Links boven de kozijnen Ze verlaat haar lichaam snel Om in haar kleine wereld te verdwijnen Na een tijdje is het over Het kleine meisje werd een vrouw Ze gelooft niet meer in mama’s woorden ‘papa houdt zo veel van jou’ Mama kwam niet even kijken Kwam niet helpen, haar kleine kind ’t is alsof het haar niet interesseert of ze ’t kleintje niet waardevol vindt Alleen blijft ’t kleintje achter Ze voelt zich vies, besmeurd, besmet Er zit maar één ding op nu Gaan slapen in dat enge bed De volgende ochtend is het beter Dan zet ze haar vertrouwde masker op En maakt de boosheid zich van haar meester Dan gooit ze met een babypop Om zichzelf te verwerpen Zij ’t kleintje mag er niet zijn Ze voelt zich meer dan schuldig En met de schuld is er de pijn Ze heeft geen papa en geen mama Ze is eenzaam en alleen Geen mama wil haar troosten Slaat de armen om haar heen ’t Kleintje moet maar overleven Kind zijn heeft ze afgeleerd Voor haar blijft slechts maar één ding gelden Dat ze maar haar vader eert   Naomi

COPYRIGHT © 2000 - 2008 Alle rechten voorbehouden Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers  Meldpunt Kinderporno