adem houdt op... warmte wordt kilte...
diepe kilte als van dood.
en lachen wordt stilte
echo van vragen... dat geen antwoord vindt
maar een mensennaam kan niet vergaan
niet verzinken in oneindig iets
jouw naam heeft klank en toon gezet…………….van
hoe de jouwe verder gaan
in gemis maar ook in vertrouwen tot leven...
leven wordt als er maar genoten wordt
gevochten en geknokt
geliefd en gelachen
zo wordt jouw naam een witte roos
aan ons hart
bloeiend voor altijd... geurig en lekker ruikend
maar ook doornstekend ... want jij bent er niet als wij jou roepen
en zoeken zal nooit meer vinden worden
geen samen lachen en geen aanraken meer
maar in stilte zal jij bloeien aan ons hart
als schitterende herinnering... levend
tegen alle weerwil in
nee vergeten zullen wij jou niet
wees gerust rust zacht ... rust in vrede.
