Juli 2003
Ik ben Vanessa.
Wanneer het misbruik juist begonnen of geëindigd is, kan ik me niet exact herinneren, wel weet ik zeker dat het plaatsgevonden heeft. Ik herinner me enkele flarden van rond m'n 9de à 10de levensjaar.
Elke keer opnieuw speelde zich hetzelfde af... Ik ging naar naar zijn huis toe om met z'n jongere broer (tevens een neef van me) te spelen. Hij loog dan dat Koen (fictieve naam) zich op zolder bevond en ik hem enkel kon zien wanneer ik mee naar boven ging. Toen begon de ganse catastrofe...
Je zou denken: na een eerst maal gebeurd te zijn, zou je er toch geen tweede maal meer intrappen.
Het gebeurde telkens opnieuw, voorafgegaan door een ganse resem van leugens en valse beloftes. Ik confronteerde hem ermee dat ik hem niet geloofde en wist wat er zou gebeuren. Hij ontkende dit steevast: hij zou zich braaf en gehoorzaam gedragen.
Ook maakte ik mezelf wijs dat ik mezelf harder zou verweren deze keer. Dat deed ik ook, maar Geert was sterker dan mij. Dit is niet verwonderlijk aangezien hij 6 jaar ouder is / was dan me.
Na een tijdje bleef ik zeker weg uit zijn buurt, maar het onvermijdelijke gebeurde nog meermaals... Ik weigerde nog bij hem in de buurt te komen, maar aangezien ik geen geldige reden gaf, werd ik steeds opnieuw verweten van me aan te stellen.
De jaren gingen voorbij zonder er vaak bij stil te staan wat er eigenlijk gebeurd was. Net of het niet gebeurd was, ondanks toch wel enkele opmerkelijke veranderingen.
Van een vrolijk, gezond levensgenietertje veranderde ik een mager, stil, verlegen en enorm teruggetrokken meisje. Ik had constant klachten, gaande van buikpijn tot hoofdpijn, slapeloosheid en nog zo veel meer. Dit is ook een periode waarin ik erg kwetsbaar was voor erge pesterijen. Elke avond voor ik in slaap viel (wat me erg veel moeite kostte), bad ik of ik alsjeblieft niet mocht slapen voor eeuwig (zo moe was ik) of wanneer dat niet mogelijk was, of ik in een andere wereld, in een andere persoon mocht ontwaken.
En de jaren verliepen, tot het opeens op merlijke veel slechter met me ging. Het begin van een verschrikkelijke periode...
Ik werd langzaam maar zeker opgeslorpt door het anorexia-monster. Ook leefde er een enorme angst in me, waardoor ik constant van alles en iedereen wegliep. Op school zorgde dit ook voor ernstige problemen. Op school verliep alles (tot dan), ondanks het zo moeilijk met me ging, heel vlot. Tot dan dus... Ik kon alleen nog maar denken aan eten/ niet eten. (een onbewust keuze om alle gevoelens/gedachten te verstoppen.) Hierdoor liep het op school in alle opzichten nu, ernstig mis. Ik zat toen in het vierde middelbaar.
Op een bepaal moment (ong. maart 2001) was ik weer aan 't ronddolen in de gangen tot ik werd opgevangen door een lieve leerkrachte. We hebben ons ergens apart gezet en voor ik het goed en wel besefte, had ik haar het ganse verhaal van begin (?) tot einde (?) verteld. Het begin van een enorme opluchting, maar dit duurde niet zo lang. Een dag later voelde ik me net als tevoren: totaal depressief en uitgeteld...
Er werd besloten van me therapie te laten volgen. Ik belandde bij een lieve psychologe, maar durfde helaas mijn mond niet open te doen. Ondertussen duidde de weegschaal steeds minder aan...
Einde schooljaar: Vanessa had het niet gehaald...Jaar overdoen.
Begin september begon ik opnieuw met m'n nog weinig resterende krachten aan het vierde jaar. Helaas... een maand later was ik een totaal wrak ( ondertussen nog maar iets wegende van zo'n 40 kg). Er werd besloten tot een opname over te gaan.
Half november werd ik opgenomen (woog maar 38 kg meer). Het begin van een vreselijke periode...
Ik werd opgenomen op een jongerenafdeling waar ik het enige meisje met anorexia was. Er werd mij een strikt schema opgelegd van eten/bijkomen. Verschrikkelijk. Na 8 maanden besloot ik op ontslag te gaan. Ik was het er kotsbeu!!! Het was inmiddels juni en ik woog 10 kilo meer.
Door een samenloop van omstandigheden werd er beslist dat ik mijn examens van het vierde jaar mocht inhalen in de grote vakantie.
Zo gezegd, zo gedaan. Vanessa legde haar examens af en slaagde met glans; Ik mocht naar het vijfde jaar overgaan.
September 2002. Ik begon aan m'n vijfde jaar, maar algauw kwamen de zelfmoordplannen enorm opzetten. In december werd er besloten over te gaan tot een crisisopname: Ik was namelijk m'n dood tot in de puntjes aan het voorbereiden. Niet veel later belandde ik weer in Kortenberg. Dit is een periode van zelfmoordpogingen tot vreselijke woede uitbarstingen. Kortom een hel.
Ik werd regelmatig afgezonderd en geloof me: dat is geen pretje! Hoe erger ze me vastbonden hoe hysterischer ik werd en hoe beperkter m'n vrijheid (?) werd. een regelrechte ramp.
Op een bepaald moment was ik zo razend dat ik de nachtverpleegkundige bedreigd heb met een mes. Dit was totaal niet gepland: ik was zo over m'n toeren. Ik dwong haar medicatie af te geven.
Ondertussen ben ik weer thuis. Ik werd namelijk buiten gegooid omwille van de bedreiging die ik geuit heb.
Ondanks alles gaat het nu redelijk met me. Ik denk zelfs dat ik een beetje verliefd ben (de eerste maal). Ik heb zelfs m'n eerste echte(?) maal beleefd.
Oké ik liet hem maar begaan en heb er op dat moment niet ten volle van genoten, maar achteraf vond ik het wel een beetje fijn.
Heel veel sterkte aan degene die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt of mensen die in contact staan met personen die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt. Denk eraan: je bent er niet verantwoordelijk voor wat er met je gebeurd is/ gebeurd.
Ik ben bereid om eventuele reacties/ opmerkingen/ vragen te beantwoorden. Stuur gerust een mailtje.
Voor reacties kun je Vanessa hier mailen.
Vanessa
|
