Binnenland, donderdag 13 september 
Jarenlange incest mondt uit in dubbele moord 

Door Orkun Akinci 


Marianne S. krijgt het geregeld te zwaar wanneer ze de rechtbank in Utrecht over haar vader vertelt. Ook haar vriend en mede-verdachte Eduard van E. is soms overgeleverd aan de morele steun van zijn advocaat. Samen zijn ze verantwoordelijk voor de dood van Mariannes vader en diens vriendin. Duidelijk is dat de dubbele moord in Veenendaal een jarenlange voorgeschiedenis heeft. 


Ze snikt, krijgt geregeld te horen of ze wat harder wil praten. Tussen de tranen door vertelt de 28-jarige vrouw over de incest die haar vader vanaf het negende levensjaar met haar pleegde. ,,Het gebeurde een paar keer per week, hij riep telkens dat hij geen dochter wilde. Ik was een hoer, niks, dom. Hij sloeg mijn moeder ook vaak, meestal sprong ik ertussen.'' 

Nadat ze het huis had verlaten, verdrong ze de gebeurtenissen. Dat deed ze ook met de mishandelingen die na de scheiding van haar ouders plaatsvonden en waar de nieuwe vriendin van haar vader aan meedeed. Ondertussen belandde Marianne in de prostitutie en raakte ze heroïneverslaafd. De laatste jaren is haar leven weer op orde en na het begin van haar relatie met Eduard, oktober vorig jaar, kon ze zelfs af en toe genieten van dingen. 

Tot 3 februari. De twee hadden in een café wat ruzie gehad over een tongpiercing die Marianne wilde laten zetten. Toen de onenigheid thuis was bijgelegd, kwamen de emoties van vroeger boven. Ondanks het nachtelijk uur besloten ze langs te gaan bij de veroorzakers van alle ellende. Ze slopen via een open keukenraam naar binnen en verrasten hen in hun slaap. Met een houten knuppel sloeg Eduard in op de twee. De vrouw overleed direct, Mariannes vader later in het ziekenhuis. 

,,Ik was nog nooit van mijn leven boos geweest, maar toen ik die twee daar zag liggen ineens wel'', vertelt Eduard, die zijn schoonvader niet eerder had ontmoet. 

,,Ik zag de schrikreactie van Marianne toen we het licht aan deden, ze begon gelijk te huilen. Toen ben ik gaan slaan, ik weet niet hoe vaak. Vijf dagen na onze kennismaking zijn we gaan samenwonen, al die tijd maakte ik haar nachtmerries mee. Het deed zo'n pijn, elke keer hoorde ik nieuwe dingen. Ze had er vier of vijf keer per week last van. Die dagen sliep ik alleen als ik met collega's op weg was naar mijn werk. 

,,Ze trilde vaak en riep dat ze dood wilde. Dan trok ze ook haren uit haar hoofd. Aangifte doen was geen optie, echt niet. Ze kon niet alles opnieuw oprakelen, ik was bang dat ze dan zelfmoord zou plegen. Ik kon er ook niet tegen en huilde dagelijks. Dat heb ik nooit eerder gedaan. Marianne kwijnde voor mijn ogen weg en ik kon niets. Als je een schuld hebt, kun je die afbetalen en ben je van je zorgen af. Dit blijft.'' 

,,Ik was bang om Eduard kwijt te raken'', fluistert Marianne. ,,Voor het eerst in mijn leven was er iemand die me liefhad. Toen wenste ik weer dat ik een normale vader had.'' 

Omdat een van de psychiaters die de advocaten wensen te horen op vakantie is, wordt de rechtszaak op 5 oktober voortgezet. 



Copyright: Algemeen Dagblad