woensdag 31 oktober 2001
Incest 

Yolanda Hartman, 's-Gravenzande. 


Moeders schuld? (Diagnose, 26 oktober). Als eerste argument noemt Willeke Bezemer, dat er bij incest sprake zou zijn van een loyaliteitsconflict (keuze voor de een, is keuze tegen de ander) Naar mijn mening, heb je als moeder in een dergelijk geval helemaal geen keuze. Je hebt de verplichting je kind in bescherming te nemen tegen wie of wat dan ook. Als jij dat al niet doet, wie doet het dan wel? Kinderen die het slachtoffer zijn van incest, zijn voor hun leven beschadigd. 

Volgens Bezemer verlies je als moeder altijd, welke keuze je ook maakt. Het feit dat er vanuit de moeder wordt gedacht vind ik helemaal verkeerd. Het gaat helemaal niet om de moeder en dus ook niet om haar `winst' of `verlies'. Het enige dat telt is het belang van het kind en dat kind is de grote verliezer als de moeder niet ingrijpt. 

Je verschuilen achter eventuele financiële consequenties van een scheiding vind ik eigenlijk nog erger dan het zogenaamde loyaliteitsconflict. Als een kind kan kiezen tussen een misbruiksituatie met dure vakanties aan de ene en een `veilige' situatie met beperkte financiële middelen aan de andere kant, dan denk ik dat de keuze snel gemaakt is. Als laatste `overweging' wordt genoemd, dat het voor de dochter beter kan zijn als de vader uit het gezin verdwijnt maar dat dit voor de zoon misschien niet zo is. Alsof een vader die je zusje misbruikt een lekker voorbeeld is waar je iets aan hebt. 

Dat moeders niet overál de schuld van moeten krijgen daar ben ik het mee eens, maar dat ouders (dus ook vaders!) die willens en wetens een incestsituatie laten voortduren zwaar gestraft worden vind ik een goede zaak. 

Copyright: de Algemeen Dagblad