Verslag Lotgenotendag 2009

De 9e Lotgenotendag werd gehouden op zaterdag 7 november 2007 in Raamsdonksveer

Deze dag werd gehouden in De Schelf Buurthuis, Burgemeester Krijgsmangeerde 46  in Raamsdonksveer.

Het programma zag er als volgt uit;

Het programma ziet er voorlopig als volgt uit;

09.30 - 10.00 uur        Binnenkomst met koffie
10.00 - 10.15 uur        Welkom + Dagindeling
10.15-  10.30 uur        Uitleg Thema door Ruud Pruyssers
10.30 - 12.00 uur        EMO Power
12.00 - 13.00 uur        Lunch
13.00 - 15.15 uur        Vervolg EMO Power
15.15 - 15.30 uur        Pauze
15.30 - 16.00 uur        Evaluatie door Ruud Pruyssers (Voorzitter St. L.I.S.)
16.00 - 16.30 uur        Afsluiting

Het thema van deze keer was "EMO Power"

Er waren zo’n 16 lotgenoten aanwezig.

Na binnenkomst en een welkomstwoord van de voorzitter, Ruud Pruyssers, kwam het officiële gedeelte van de dag.

Verslag door Roos (Lila)

Het is ten einde, de dag waar ik zo lang op gewacht heb.

En het viel absoluut niet tegen.

De locatie was perfect gekozen. Gelegen in het groene landschap van Noord Brabant waar de  weides, bossen en riviertjes elkaar afwisselen duikt het dorpje Raamsdonksveer op. In de kern van het dorpje ligt een wigwam-gevormd gebouwtje waar mede lotgenoten al voor de deur staan. Iedereen is hartelijk als je binnen komt, en ietwat verlegen.De organisatie houdt de lijst bij, deelt de naamkaartjes uit en dan is er koffie en cake. Rond de tafeltjes in de gezellige ontvangstruimte zitten mensen al bij elkaar. Aftastend wordt er kennisgemaakt en gevraagd naar schermnamen. Grappend wordt er gepraat over verwachtingen naar aanleiding van gesprekken die online gevoerd zijn, over hoe we van elkaar dachten dat we eruit zouden zien. We maken kennis met de gezichten achter de verhalen.

Na een klein tijdje komt Ruud naar voren, hij nodigt ons uit om naar de andere zaal te gaan waar alles al klaar staat voor het Emo power-spel. Nog ietwat onwennig vormen we groepjes rond de tafels en Ruud houdt een introductie.

Halverwege wordt hij onderbroken, het vijfjarige lustrum wordt niet ongevierd voorbij laten gaan, hij ontvangt een gedicht en een klokje van ons allen en er is taart die later wordt aangesneden.

Met z’n drieëntwintigen beginnen we dan aan het Emo Power-spel zodra hij de regels heeft uitgelegd. Het spel bestaat uit een bord, dobbelstenen, pionnen en vragen. Door met de dobbelstenen te gooien verplaats je je pion naar een vakje waar een vraag bij hoort. Het zijn vragen als: “Waarvoor of voor wie ben je bang?” en “Welke relatie met een derde zou je willen veranderen?” Telkens kun je kiezen of je de vraag over het verleden, het heden of de toekomst wil beantwoorden. Als je de vraag niet wilt beantwoorden hoeft dat niet, beantwoord je hem wel dan mag er aan de tafel nog een vraag over gesteld worden over je antwoord. Af en toe ontstaan discussies over ervaringen, beslissingen en gedachtes/gevoelens die aan bod komen door de vragen.

Na een uurtje is er pauze, na nog een uurtje staat de lunch klaar. Tomaten soep, kippensoep, broodjes ham, kaas en krentenbollen, melk en karnemelk. In de ontvangstruimte zitten we weer allemaal bij elkaar en leren elkaar beter kennen. Sommigen zitten nog maar net in hun proces van helen en praten, sommigen hebben al heel veel tips voor anderen en zijn er zelf al bijna uit. Maar overal heerst opluchting dat erover gepraat kan worden en dankbaarheid voor de herkenning en het niet uit hoeven te leggen. We hebben allemaal hetzelfde meegemaakt, en toch weer anders, en we gaan er allemaal op onze eigen wijze mee om en in ons eigen tempo.

Na de lunch keren we terug naar het spel met goed gemoed en volle buikjes.
Er wordt gespeeld, gepraat gediscussieerd, gelachen en dan… gehuild.
Sterke emoties komen los en de begeleiding springt in actie. Er wordt getroost, geluisterd, meegevoeld en gesteund. Het gezelschap verhuisd terug naar de ontvangstruimte waar nog meer getroost wordt, gepraat, tips over en weer, nu ook door andere lotgenoten. Het voelt warm en open daar binnen, waar iedereen mag zijn wie die is en emoties de vrije loop mogen. Meer gesprekken volgen terwijl de koffie en thee gepaard gaan met stukjes taart voor het vijfjarige jubileum. Na een tijdje stelt Ruud voor de middag af te sluiten. We komen weer in de grote zaal bij elkaar waar nu al alle stoelen in een kring staan. We evalueren en doen een meditatie ter afsluiting. Dan volgen de knuffels en het uitwisselen van gegevens en iedereen druppelt weer naar buiten.

Terwijl ik naar de auto loop kijk ik nog een maal om.
Je ziet het niet van buiten af maar er is net iets heel speciaals gebeurd in dat kleine wigwam-vormige gebouwtje. Het was vandaag een eilandje van begrip en steun in een zee van mensen die zich er liever niet mee bemoeien en zich soms met afkeer wegdraaien. Het was een veilige haven om het hoge woord eruit te gooien en je ware zelf te laten zien. Dat is bijzonder, dat is uitzonderlijk.

En de mensen die een voor een naar buiten druppelen zijn eigenlijk helden. Helden die de tragedie van hun leven aan het ombouwen zijn tot iets moois, iets gevoeligs en iets sterks. Die zichzelf aan het omvormen zijn van slachtoffers tot sterke mooie mensen die diep geworteld zijn in hun bestaan. Die weten wat voor een gruwelijkheden er spelen in de wereld en er toch midden in staan en een baken proberen te zijn voor anderen; voor verandering, voor door gaan ook al is het soms zo zwaar dat je niet meer weet waar je het zoeken moet. Helden in alledaagse kleding, van elke soort en maat. Je zult ze niet herkennen op straat maar als je met ze praat… als je met ze mag praten zoals ik vandaag met ze mocht praten, dan voel je je omringt met de mooiste mensen die de wereld maar te bieden heeft, zo dapper, zo fier. Zoveel tegenslag en toch… daar gaan ze.

Voor elk van hen was het een overwinning om vandaag te komen, om hun lotgenootschap aan te gaan en hun steentje bij te dragen zodat we ons even niet zo alleen hoeven te voelen. Maar ook zichzelf open te moeten trekken om weer een stapje vooruit te kunnen doen.

Mijn dank gaat uit naar Ruud, Marlies, Sabine, Diana, Lian en Jolien, voor hun inzet en hun harde werken om dit mogelijk te maken.

 

Deze dag was niet mogelijk geweest zonder de bijdrage van:

 



 

COPYRIGHT © 2000 - 2010 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers 

Meldpunt Kinderporno