April 2002

Hallo mijn naam is Barbara en ik ben 30 jaar.

Ik ben in een gezin opgegroeid bestaande uit mijn vader en moeder en nog twee zussen.Tot mijn 12 jaar leefde ik in een "normaal" gezin. Wat heet normaal? Er was wel eens wat en mijn vader was een moeilijk man die nog al losse handjes was, maar verder was er wel sprake van veiligheid en vertrouwen.

Tot mijn 12 jaar. Toen begon mijn vader mij seksueel te misbruiken. Op zo'n moment ben je te verbijsterd en bang dat je er niets tegen kan doen. Toen mijn vader na de eerste keer mij alleen liet voelde ik mij zo verward, vies en alleen. Het veilige gevoel was weg. Het duurde met elkaar 7 jaar. 

Zeven jaren van angst, verdriet,woede en verwardheid. Ik schaamde mij er zo voor dat ik er met niemand over durfde te praten en je durfde het ook niet omdat ik zo bang was voor mijn vader. Hij had in die tijd zijn handen ook nog al eens los zitten. Ach en dan dacht ik, ik zal er wel weer om gevraagd hebben als ik weer eens flink op mijn donder kreeg. Maar ik weet nu wel beter. Niemand vraagt er om, om geslagen te worden.Jaren mijzelf afgevraagd of het mijn eigen schuld was. Waarom heb ik er niets tegen gedaan? Maar ik durfde niet tegen hem in te gaan. Was veel te bang. Met mijn moeder durfde ik er ook niet over te praten en ook niet met mijn zusjes, al had ik het vermoeden dat hij ook hen seksueel misbruikte. Dat vermoedden bleek later waar te zijn. 

Tot 1995 toen begon alles bij mij weer boven te komen. Naar het jaren verstopt te hebben. Voor de buiten wereld waren wij een leuk, gezellig gezinnetje. Je wordt in kei in liegen en bedriegen. Toen ik mij zelf begon te verwonden ben ik door de huisarts door verwezen naar maatschappelijk werk. 

Heb toen op een gegeven moment mijn ouders ook met de incest geconfronteerd. Mijn moeder koos de kant van mijn vader en mijn vader zei dat het allemaal niet zo erg was en dat hij zoveel van ons hield. In 1996 heb ik hem aangegeven. Hij gaf toen alles toe aan de politie. Hij heeft 30 maanden gevangenisstraf gekregen min 10 maanden voorwaardelijk. Een lachertje vind ik zelf. 

Ik vind dat daders wel eens wart strenger gestraft mogen worden. Als slachtoffer ben je voor je hele leven getekend. Al wordt het wel wat minder maar vergeten doe je het nooit. Ik heb nog lichaamsgerichte therapie gevolgd. Heb daar veel geleerd. Ben op een gegeven moment met alle therapie gestopt. Dacht dat ik het weer allemaal alleen kon. 

Gebruikte al jaren verschillende soorten anti-derpressiva,van Seroxat tot Prozac, valium en slaaptabletten. Leefde als een soort zombie, onder de medicijnen. Aan de voorgeschreven hoeveelheid hield ik me niet, was te weinig, kon nog te veel voelen. Wilde niets voelen, geen pijn, niets. Wilde rust in mijn hoofd. Niet hoeven denken aan wat er was gebeurt.

Bracht hele dagen door in mijn bed. Totdat we een hond kochten. Door hem moest ik mijn bed wel uit ik, had iets om voor te zorgen. De automutilatie ging wel door en ik had ook last van erge vreet buien en braken. Maar ik sloot mijn ogen daar voor tot dat mijn man zei dat het zo niet meer ging wen ik bij een psychologe terecht kwam. Nou ja ze was daar nog voor aan het leren. Voor een jaar terug moest ik mijn hond in laten slapen op nog geen twee jarige leeftijd. 

Nog geen maand later werd ik zelf in het ziekenhuis opgenomen na een overdosis medicijnen. Op dit moment gaat het gelukkig weer veel beter met mij. Ik heb nou therapie bij een psychologe die al langer ervaring heeft met mensen die een seksueel.misbruikt verleden hebben. 

Ik gebruik al bijna een jaar geen medicijnen meer. Heb nu drie lieve honden terug waar ik veel van hou en voor moet zorgen. Na een jaar in de ziekte wet te zijn geweest werk ik weer. Heb mijn verkleden zo goed al het kan afgesloten. Ik ben blij dat het na zoveel jaren van pijn en therapie nou eindelijk beter met mij gaat. Het was een lange weg om te gaan en ik ben er nog niet helemaal want heb nog last van vreet buien maar ik weet dat ik die ook kan over winnen zoals ik al zoveel heb over wonnen .Ik heb wel gemerkt dat je omgeving het wel moeilijk vind om hier mee om te gaan of dat ze denken precies te weten wat jij voelt. Maar dat kunnen ze niet. 

Mijn man vindt het nog moeilijk mij altijd te begrijpen en hij zit er nog wel zo dicht op. Heeft veel met mij mee gemaakt, maar is gelukkig wel bij mij gebleven ondanks al onze downs en sommige ups. Maar ik heb gelukkig ook veel begrip mogen ontvangen van mensen uit mij omgeving. Ik kan er nu ook goed met anderen over praten omdat ik mij er niet meer voor schaam. 

Ik ben blij dat er een site op internet bestaat als deze en dat andere slachtoffers er veel aan hebben. Ik heb er veel aan gehad om verhalen van mede slachtoffers te lezen en wil tegen diegene zeggen die er nog niet voor uit durven te komen. Blijf er niet mee rond lopen.

Jij bent niet diegene die iets verkeerd doet en je er niet voor hoef te schamen. Zoek hulp. Weet dat ik makkelijk praten heb. Het heeft bij jij ook jaren geduurd voordat ik er voor uit kwam, maar ik wist toen ook niet waar ik terecht kon.

groetjes Barbara

Je kan kontact met mij opnemen via e-mail