April 2002

Ik ben Christa.

Voor allereerst wil ik bedanken dat ik via de site mijn verhaal kwijt mag.

Mijn hele leven, op school vooral heb ik mensen beter leren kennen. Jaren, dagen, nachten, uren van verdriet dat ik mijzelf kwijt was. Alleen het leren hield mij sterk en deed goed mijn best ervoor. Maar toch was leven met een incestgeheim niet gemakkelijk.

Dikwijls werd het me dan ook teveel en liep weg uit de klas en stond in een paar minuten de hele school in rep en roer. Echter niemand begreep me en kon zelf ook niet verwoorden hoe ik mij voelde door het misbruik van mijn enige broer. 

Enkel was er een juffrouw op school waar ik mij goed bij voelde, ze gaf mij een gevoel van geborgenheid wat ik thuis niet kende, maar zeggen wat m'n eigenlijke probleem was kon ik aan haar ook niet. Zodanig tot ergernis van iedereen.

Alles begon vanaf men negende tot mijn zeventiende. Telkens had ik huilbuien om niet meer te stoppen en klampte mij letterlijk en figuurlijk aan de Juf van school . Ik voelde dat ik haar nodig had al kon ze mij niet echt helpen. Mijn moeder had het ook niet gemakkelijk, vader was vrachtwagenchauffeur en was er dikwijls niet, en als hij er was, was er veel ruzie. Maar vond dat het mijn plicht was om mijn moeder te beschermen, van al dat leed.

Zodat wanneer de Juf. en het P.M.S. ( betekent leerlingenbegeleiding van school, hulpinstantie aan leerlingen van school) met hun verhaal thuis kwamen dat ik zelfmoord wou plegen. Mijn moeder er ook niets van begreep, dat hun dochter een probleemkind zou wezen, en stuurde ze de laan uit.

Geregeld kreeg ik hyperventilatieaanvallen op school en elders dat ik soms naar het ziekenhuis gebracht werd en er moest blijven tot ik bijkwam. Dit deed veel pijn en kreeg angst overal waar ik was. Op school echter dacht iedereen dat ik aandacht wou en vonden dat ze gemeen moesten zijn. Maar het was hulp die ik vroeg. De ruzies waren thuis soms niet te overzien. Hoe kon je het dan op school uithouden. In die tijd heeft mijn broer veel gebruik gemaakt van mij, waar ik me nog dikwijls schuldig aan voel. Hij wou de beschermeling zijn en zij dat ik dit zelf wilde .

Tot we in school voorlichting kregen dacht ik wat zeveren jullie. Ik weet er alles van hoe een penis er uitziet en dat dit pijn doet.Dan had ik angst en dacht ik dit gaan ze zien aan me, wou ik ook nooit meer mee turnen. M'n broer ging alsmaar verder en begonnen de dreigementen.

Hij had een pistool waar hij naar greep om tot het uiterste te gaan. Hij kreeg geldproblemen en zo konden ze thuis ook niet geloven dat er iets mis was met hem. Soms wilde ik alles zeggen, maar ze wilde mij niet geloven. Alles werd mooi voor de buitenwereld verborgen. 

Toen dacht ik waar sta je dan als je hulp wilt? Tot mijn achttiende vlak voor mijn verjaardag kregen we plotseling midden in de nacht, de deurbel met de mededeling. van de politie. Je broer is verongelukt. Mijn moeder in alle staten, vader was weg met de vrachtwagen nu stonden we er alleen voor, en wou het van de daken schreeuwen en wist dat ik mijn verhaal nooit kwijt kon aan haar, want het was haar zoon dood was.

Met mijn gevoelens wist ik geen blijf meer. Op school liep het dan mis met mijn eindexamen. Ondanks alles heb ik nu de stap durven te zetten hulp te nemen, ook omdat ik nog steeds na al die jaren veel teveel aan de Juf van school hecht. En denk dat ik hier iets aan moet doen. Na het lezen van deze site is alles tot mij doorgedrongen en weet dat het een strijd blijft, ook al wil ik rust vinden. In middels ben ik getrouwd en heb 2 schattige kindjes.

Weet nu dat praten "in" is en het doen wat anderen willen "uit" is.