15 Oktober 2000

De weg naar een mooie toekomst, gaat door het diepe dal van het verleden.
Je staat boven aan die top, als je durft ga je diep naar beneden.
Maar als je beneden bent op de boden, de bodem van het dal dan staat je er boven.
Als je de weg weer gevonden hebt, een mooie toekomst op je te wachten, dat moet je geloven.

"Feelings"

Waar begin je als je terug moet naar het diepe dal van het verleden wat je juist wilt vergeten. Waar, welk geval of aanleiding ga je benoemen. Schrijf je letterlijk alles op of alleen de hoogte en diepte punten.
Ik voel de angst hoog zitten en mijn ogen worden al weer aardig nat. Daarom dat ik nu besloten heb om het allemaal op papier te zetten. Zo beknopt mogelijk zonder iets belangrijks weg te laten. Om uit eindelijk te kunnen zeggen ik heb het een plek gegeven.

Ik ben nu 35 jaar en 5 dagen oud. En ben geboren in een volksbuurt in Utrecht. Toen ik jong was had ik blond haar en was niet bepaald een dik ventje. Thuis hadden we het niet breed vader was alcoholist en meestal weg. Moeder of wat daarvoor door moest gaan. Moest voor 10 kinderen zorgen. Of ik kan beter zeggen, liet daarvoor zorgen want, ik weet niet beter of mijn zusters moesten van alles in huis doen.

Zo rond mijn zevende jaar kwam ik uit de speeltuin thuis en was zoals je van een jochie van zeven mag verwachten goed vies. Normaal moest ik me natuurlijk gaan douchen maar er werd tegen mij gezegd dat ik maar beter naar Tante moest gaan want, het kon nu thuis niet. Er werd gezegd dat mijn broer een epileptische aanval had. Goed ik ga naar mijn tante en gewoon daar onder de douche. Toen ik klaar was en naar een handdoek zocht, hoorde ik haar zeggen "Die heb ik niet, zitten in de was. Droog je maar af aan het sprei wat op het bed ligt." Ik deed zonder aarzelen wat ze zei. Ik vond het volgens mij ook wel leuk. Toen ik daar lag en zij mij hielp streelde ze later ook over mijn lijf en vroeg of ik dat lekker vond, ik zei ja denk ik want, ze vroeg of ik het ook bij haar wilden doen, en zie hier was het ijs gebroken en ik heb zonder aarzelen haar gestreeld. Nu is er deze eerste keer niets gebeurd. Ik ging gewoon schoon naar huis. Ik weet niet precies meer hoelang er tussen zat maar niet lang en ik moest van mijn moeder naar tante om boodschappen te doen. Toen ik bij mijn tante kwam moest ik me eerst gaan douchen wat ik ook gewoon deed. Maar toen ik me weer wilde afdrogen deed zij dat en vroeg of ik haar weer wilde strelen zoals eerst. Nu zou ik er ook een leuk cadeautje mee kunnen verdienen. Het strelen werd langzaam gedirigeerd en ik moest me meer gaan concentreren om bepaalde streken van haar lichaam. En zo werd ik langzaam maar zeker zonder het zelf door te hebben, verleid tot het doen van seksuele handelingen. Deze handelingen zag ik niet als bedreigend maar voelde niet goed. Ik voelde mij vies en de woorden die zij zei, toen ik weg mocht zitten zo diep in mijn hoofd gegroefd dat ik ze bijna niet meer kan uitspreken. Je mag ons geheimpje echt aan niemand vertellen hoor want, anders ga je naar het kindertehuis. En dan die complimentjes en cadeautjes die ze gaf, geloof me, ik kan nu nog steeds niet goed horen dat ik iets goed doe, en het krijgen van cadeautjes vind al helemaal niks.

Nu als mijn moeder mij naar tante stuurde ging ik er niet meer heen en als ik dan laat thuis kwam kreeg ik ongelofelijk op mijn lazer en werd dus lichamelijk mishandeld. En er werd mij gezegd, dat ik altijd naar tante moest gaan als dat werd gezegd, ook mijn moeder dreigde mij in een kindertehuis te plaatsen. 

Mijn moeder voelde voor mij geen liefde omdat ik van een andere vader ben dan mijn broers en zusters. Wie weet, is dit wel haar reden geweest om mijn lichaam te verkopen voor het ziekelijke lust gevoel van volwassen mensen. 

De keuze tussen klappen en verkeerde aandacht was gemakkelijker dan maar naar mijn tante toe te gaan, en op een soort van automatische piloot doen wat er verlangt werd.

NU kwam er later ineens een man bij, waar tegen ik oom moest zeggen, hij deed in het begin niets keek alleen maar toe. Ik kende de man wel hij zat in de kerk altijd een paar banken achter ons. Oom keek alleen maar, en zat wat bij zich zelf te doen. Toen ik daar aan gewend was kwam er nog een man bij die ik nog nooit een woord heb hoor zeggen. Ik zag alleen maar het fototoestel wat hij bij zich had. Er werden vanaf toen, ook foto`s gemaakt. 

Op een gegeven moment voelde ik koude handen op mijn lichaam en vanaf dat moment voel ik niets meer. Het is het moment waarop oom mee gaat doen in het misbruik. Ik voel niets maar hoor het geratel en geklik van het foto toestel en reuk een zeer vieze lucht welke ik later als een aftershave Oldspice of zo iets kan herkennen.

Ik moet op dat moment uit mijn lichaam zijn getreden, want ik zie mijzelf op bed met die twee grote mensen en zie een man foto`s nemen van een klein jongetje. Ik kijk vanuit een hoek van de kamer en hoor buiten de kinderen spelen. Als het misbruik voor die keer was afgelopen, mocht ik in de huiskamer een cadeautje pakken en weer naar huis gaan. Met de woorden; "ons geheimpje aan niemand vertellen." 

Om dat ik op een gegeven moment door moet hebben gehad dat ik altijd op woensdagmiddag naar tante moest, kwam ik op woensdagmiddag niet meer thuis. Maar als ik thuis kwam werd ik weer door mijn moeder mishandeld, nooit maar dan ook nooit, heb ik begrepen waarom ze dat deed. Ze wist toch niet waarom ik niet thuis kwam, of wel. 

Ik ben door zowel een vrouw als een man dus meerder malen verkracht. Als ik weer naar oom en tante toe moest was de weg daar heen voor mij kilometers lang. Terwijl het toch vlak in de buurt was. Het gevoel wat ik tijdens die tocht had was een zeer grote angst en misselijk. Als ik de trap op ga veranderd het gevoel, ik voel de angst verdwijnen en voel als het waren mijn lichaam gevoelloos worden, ik dissocieer en ga uit mijn lichaam. Zo voel ik de pijn niet en kan al mijn gevoel uitschakelen.

Tijdens het misbruik kijk ik constant naar de schoorsteen mantel met daarop een porseleinen beetje. Het behang en verder zie ik niets, maar van uit de hoek van de kamer kijkt een ander kind naar het bed en regisseert wat er gebeurd.

Ik heb in die tijd leren omgaan met misbruik in de breedste zin van het woord. Als ik weer weg mocht, vluchtte ik altijd naar een natuurgebied bij ons in de buurt en klein stukje bos waar ik een boom had die mij bescherming bood. Hier in het bos was ik veilig en voelde ik mij wat waard. Ik kon hier mijn tranen laten gaan want dat kon thuis niet. Stel je voor dat mijn oudere zusters en broers zouden gaan vragen aan moeder waarom ik huilde. Als ik van wegen het weer niet naar het bos ging, ging ik op zolder helemaal onder het schuine gedeelte zitten, hier kon mijn moeder mij nooit vinden. Of ze heeft de moeite niet genomen. 

Hebben volwassen mensen misbruik van mij gemaakt en waarschijnlijk veel geld aan mij verdient. Ik denk zelf dat mijn moeder ook een deel kreeg, want waarom moest ik tocht dan steeds weer naar tante toe en was ze vreselijk boos als ik niet thuis kwam. 

De thuis situatie was allerminst gunstig, zo herinner ik mij, dat een van mijn oudere zusters ook het een en ander met mij heeft gedaan. Maar dan meer in een soort spel vorm, als of het iets gewoons was. Ik verwacht dat ze ook wel misbruikt zal zijn, maar ik kar er niet met haar over praten. 

Wat mij ook zo bezig hield in die tijd was de rol van de kerk. Waar was god, Jezus en hoe zat het met de bescherming die ze beloofde. Want dat hoorde ik op de zondagsschool de heer beschermt je. Maar niemand beschermde mijn kindje het werd genadeloos gebruikt voor het genot van de volwassenen. 

Toen ik op een gegeven moment thuis kwam en langs de kamer van mijn broer kwam zag ik een plaat liggen met daarop een man in een mooi wit pak. Ik stelde mij voor dat dit god moest zijn, of zo. Ik zette de plaat op de platenspeler en liet de muziek mij troosten. Deze lp begon op met een voor kind zeer spannend muziekje en ging over in en lekker snel ritme. Het gekke is dat je als kind van 8 á 9 jaar natuurlijk geen engels kan verstaan, maar op een gegeven moment kwam er een nummer dat heet i`m so lonesome i could cry. 

Het was als of ik elk woord verstaan heb. Vanaf dat moment ging ik na het misbruik op de kamer van mijn broer luisteren naar zijn muziek. Tot ik een op een gegeven moment voor de prostituees die in hun bootjes bij mijn school lagen boodschappen ging doen, en daar geld voor kreeg en ik zelf een lp`s van deze man kon kopen. 

De eerste was een gospel lp met daarop voor mij zeer opbeurende muziek het was voor mij een vervanger van de kerk. Want wat er in die tijd ook nog gebeurde is dat ik de kerk niet meer in mocht. Het luisteren naar de gospels was voor mij als het praten met god. NU ik ouder ben denk ik wel eens dat god er voor zorgde dat ik de muziek kon begrijpen. Maar ik zou het niet gek vinden als je denkt dat dat natuurlijk onzin is. Ook het kind leert snel te begrijpen wat het nodig heeft om te overleven. 

Jarenlang toch heb ik eens geprobeerd om er over te praten bij de school psycholoog, ik vertoonde in die tijd geen gewoon gedrag, dus ik moest naar hem toe. Deze riep mijn moeder erbij en die zij dat ik zo kon fantaseren, en dat deze verhalen met sex te maken had kwam omdat ik opgroeide in een buurt waar veel prostituees woonde in een bootjes die vrijwel tegen mijn school aanlagen. En dat ik na schooltijd boodschappen voor hen deed. Deze ongelofelijke eikel geloofde haar en ik was vertrouwen in volwassen voorgoed kwijt. Wat ik nog wel wil zeggen is dat ik nooit geld of cadeautjes heb gehouden wat de daders mij mee gaven.

Als ik buiten kwam dan gooide ik dat gelijk weg, in het poortje naast het huis. Het misbruik ging gewoon door tot ik verhuisde. Ik weet van mezelf dat ik drie kindsdelen heb, Pim het misbruikte jongetje, Edwin de geen die erg veel acting-out gedrag vertoonde en vreselijk agressief kon zijn. En Ed een jonge knul van ongeveer zestien jaar, die vanaf dat moment weer normaal door het leven wilde gaan. NU heeft het kindsdeel Edwin zich ontwikkeld nadat ik verhuisd was en hij heeft echt alles gedaan wat god verboden heeft. Maar voelde niet gelukkig. 

Toen ik bijna 18 jaar was ontmoete ik mijn vrouw en het heeft toen zeer lang geduurd voor dat wij seksueel contact samen hadden. Ook vond mijn vrouw het maar wat raar dat ik niet kon knuffelen en weinig praatte. Maar wat zij niet wist was dat er binnen mij een kindje zat wat vreselijk zat te huilen en er graag uit wilde aandacht en liefde dus eigenlijk voelde het kindsdeel zich jaloers. Maar ik begreep toen niet wat mij bezig hield en kon de strijd die mij bezig hield niet meer aan en vluchtte voor mijn geschiedenis naar een nieuwe omgeving waar niemand mij zou kennen en ik overnieuw kon beginnen. En zonder het met iemand te bespreken ging ik naar Zuid-Frankrijk, ik was spoorloos weg, weg voor me zelf, mijn verleden zo ben ik 8 weken weg geweest niemand wist waar ik was. Ik was op de vlucht voor iets waar je niet van weg kon vluchtte, en belande daar dan ook al gauw in een zieken huis waar ik een Pastor leerde kennen, Alain Roffidel. Hij vroeg wat mij bezig hield waar mijn pijn zat. Hij zei dat hij mijn verdriet kon zien en raadde mij aan om snel terug te gaan en met een therapeut te gaan praten. Deze pastor heeft er voor gezorgd dat ik snel weer thuis was.

 Ik kon gewoon weer bij werkgever verder, en kreeg van de bedrijfsarts die ik een verhaal op de mouw spelde, het advies om in ieder geval bij mijn moeder weg te gaan. Want inmiddels had de werkgever al contact met haar gezocht en natuurlijk gevraagd waar ik was en het werd ze al snel duidelijk dat het niet goed zat thuis. Goed ik was dan ook al bijna 23 jaar er was ook ruzie ontstaan tussen mijn schoonfamilie en mijn moeder. 

Toen ik terug kwam was er snel een huis voor mij gezocht en moest ik naar het RIAGG en daar vertelde ik voor het eerst wat mij allemaal was over komen. Begint dat mens ineens te janken en liep weg moest ik mij intake met een ander overdoen nou dat was er een en ik kon zeggen wat ik wilde dus ik bleef zeer oppervlakkig en zij rade mij een assertiviteit training, en er werd niet meer over misbruik gepraat. Door mij dus ook niet tot het moment dat ik inmiddels getrouwd was en een kleine had van een jaar en ik mij niet meer prettig voelde. Ik kon niet spelen met dat ventje, voelde me dan vies en was bang. Voor een training van mijn werk had ik een in-take en vertelde die man dat ik deze training kreeg van mijn werkgever omdat ik vanwege rugklachten van functie moest veranderen. Hij vroeg waar die rugpijn vandaan kwam en ik zij dat ik dat niet kon verklaren even als de dokters niet. Toen vroeg hij mij op de man af welk verdriet uit mijn verleden ik niet had verwerkt. En ik dacht toen van die vent is niet lekker wat vraagt hij me nu. Maar toen ik weer buiten was. Was ik compleet van de kaart. ik was bang en voelde misselijk. Op de laatste dag van training vroeg hij mij even na te blijven en gaf hij mij een adres van een traumadeskundige die volgens hem de beste was die hij had ontmoet en ik moest hem beloven daar eens heen te gaan. Ik vroeg hem waarom hij dacht dat ik daar heen moest gaan. Deze man zij dat hij behalve het geven cursus ook een praktijk had voor psychologie in Amsterdam en dat hij klinisch-psycholoog was.

Van af dat moment heb ik het mijn vrouw verteld wat mij bezig hield, de bedrijfsarts en een paar anderen. Het was inmiddels wel 6 jaar nadat ik spoorloos verdwenen was. En voor een paar mensen werd de puzzel eindelijk duidelijk. Van mijn bedrijfsarts kreeg ik alle ruimte om te gaan verwerken en die ruimte te heb ik genomen.

Ik heb ik therapie geleerd te leven met mijn kindjes, met mijn pijn en verdriet.
Geleerd heb ik om contact te maken met de kleintjes
Ik heb geleerd om te mogen voelen wat ik voel.
Geleerd mijn grenzen duidelijk te maken. 

En vooral ook om te kijken naar het verleden zonder daar voor weg te lopen.

IK heb het verwerkt maar niet weg gewerkt want kan nooit je draagt het voor altijd met je mee maar het heeft een plek gekregen en het kan me niet meer zo maar beheersen. DE pijn zal ook wel nooit meer helemaal weg gaan Geeft niet want ik weet nu hoe kostbaar het is om met mijn twee knulletjes om te gaan en ze niet voor het leven te beschadigen. 

"Feelings"