Ik ben Elzelina,

Ik weet niet of ik het hier kan plaatsen of ik het schrijven kan weet ik niet eens ik heb er nog nooit uit gebreid over gesproken en ergens wil het er uit ergens schaam ik mij dood en voel mij vies ik mocht immers niet praten.

Ik moet toch zwijgen ja toch? 
Ik wil wel kwijt dat ik iedereen heel erg bewonder. 

Mijn partner weet niks van mijn verleden, ik kan dat niet hoor ten eerste weet ik niet of hij het voor zich kan houden. En ten tweede denk ik dat hij er net z´n misbruik van maakt als mijn ex man. 

Ik zal nu proberen mijn verhaal te schrijven misschien lucht het een beetje op.

Ik was 9 jaar oud en het was dinsdag avond de laatste carnavalsdag. Wij waren met mijn ouders en mijn opa en oma naar een carnavalsfeest in Kerkrade geweest. Toen ik die avond in bed lag kwam mijn vader(stief) en hij riep mij, en vroeg of ik naar beneden kwam. Ik moest wel stil zijn want iedereen sliep al. Ik ben naar beneden gegaan mijn vader wilde me strelen en knuffelen. Dat vond ik fijn, want mijn vader sloeg en schold altijd. Nu was hij lief er is die nacht ook niet veel gebeurd. 

Wel moest ik vaker mee en toen begon het, met hem strelen, hem kussen en toen deed hij mij strelen en kussen, dat vond ik vies en begon me te weren. Maar ik was nog zo klein, hij sloeg mij als ik weigerde en moest altijd zeggen dat ik gevallen was en dat ik zo aan mijn verwondingen kwam. 

Op een avond is hij bij mij binnen gedrongen, ik heb geschopt en geslagen. Toen sloeg hij zo hardt dat ik mijn pink brak ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik gedroomd had, en dat ik uit bed was gevallen. 

Twee weken later brak hij mijn been, ook daar heb ik weer gezegd dat ik gevallen was. Mijn moeder kreeg plotseling wat door en ging hulp halen. Alleen geloofde haar niemand, de huisarts niet en ook de psycholoog niet. 
Die nam mijn moeder op, zij had rust nodig. Want zij was jaloers op haar twee dochters. 

Mijn moeder heeft gelukkig nooit opgegeven, jaren lang heeft ze gevochten en gelukkig voor mij gewonnen. Ik had gewoon veel eerder moeten vertellen wat er gebeurd was, maar dat kon ik niet. Mijn tante heeft het er op een gegeven moment uit mij gekregen. Wij zijn toen gevlucht naar een Blijf van Mijn Lijf Huis in Heerlen.

Want die man is gevaarlijk. Daar kwam de politie, omdat mijn vader met een geweer heeft rond gelopen en op de deuren had geschoten. Die politie agent geloofde mijn moeder, en stond er op om aangifte te doen. Dat hebben wij gedaan, o wat was dat moeilijk zeg. Ik moest honderd duizend keer vertelen wat er gebeurd was, ook moest ik zeggen wanneer en waar en hoe vaak. 

Maar ook werd gevraagd of het wel waar was, dat vond ik nog het ergste. Ook dat de Kinder Bescherming zei; "van ja, zij heeft ook een veel te lief gezicht", dat vond ik. Zo erg wat kan ik er aan doen. 

En ook in de reclassering ben ik erg teleur gesteld. Die vond dat het mijn schuld was, en dat ik me maar niet zo moest aanstellen. 

Ook mijn oma, dat was het ergst die zei tegen mijn moeder "doet dat kind maar gauw weg, die zit achter getrouwde mannen aan". 

Nu ben ik 32 jaar, heb een zoon van 13 jaar en heb een vriend, maar ik val af en toe weg en kom er dan niet uit nou voor nu is dit meer als genoeg.

Liefs Elzelina

Voor reacties kun Elzelina hier mailen.

COPYRIGHT © 2000 - 2005 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Meldpunt Kinderporno