November 2002

Dit is mijn verhaal, mijn naam vermeld ik liever niet. Dus noem ik mezelf Fizgig, een figuur uit een film van Jim Henson, met een hele grote mond maar stiekem toch niet zo'n held. 

Ik ben een vrouw van 28, en ben net als zo velen seksueel misbruikt in mijn jeugd. Ook zoals bij zo velen ging dit gepaard met mishandeling, emotioneel en lichamelijk. Ik heb nog een zusje en een oudere broer, en groeide samen met hen op bij mijn moeder en stiefvader.

Mijn verhaal is veel langer dan ik hier kan neerschrijven maar het is belangrijk om toch een poging te doen vind ik. Sinds anderhalf jaar kruip ik van onder mijn rotsspleet vandaan na een periode van depressie en ik wil niet alleen het meer gaan delen, maar ook anderen proberen te helpen. Door jarenlang traumatische ervaringen te hebben meegemaakt heb ik helaas PTSS  (Post Traumatische Stress Stoornis) ontwikkeld, iets wat niet zo maar overgaat. Ik heb er gedeeltelijk mee leren omgaan, maar iets wat heel moeilijk voor me is, en wat sommigen misschien wel herkennen, is het feit dat ik liever niet wil dat mensen het van me weten. Ik vertel het nooit aan mensen, wat mijn achtergrond is, en daarmee kom ik vaak in de problemen. Ik zie mijn familie niet meer, en als het er op aankomt dat ik moet uitleggen waarom, verzin ik een onsamenhangend verhaal. Ik weet gewoon hoe "normale" mensen erover denken, die stoppen je meteen in het hokje "zwak en zielig". Zo wil ik dus absoluut niet gezien worden. Maar goed, laat ik eerst eens wat vertellen.

Mijn moeder is 10 jaar getrouwd geweest met mijn biologische vader, een hele slechte relatie was het. Ze werd door hem naar eigen zeggen mishandeld, verkracht en tot zelfmoord aangezet. Ik heb herinneringen van mijn moeder, ik en mijn broer en zusje die in een slaapkamer zitten met de deur op slot, terwijl mijn vader de deur probeert in te trappen, dus ze zal wel gelijk hebben. Mijn echte vader vertrok toen ik 6 was, en eigenlijk dezelfde dag nog trok mijn stiefvader bij ons in. 

Toen begon de ellende pas echt goed, voor ons dan. Mijn stiefvader begon meteen met een militair regime van regeltjes en straffen, er waren heel wat dingen waar je aan moest denken. De deur open laten staan, een kat optillen, je neus flink ophalen, ruzie maken met een broer of zus, bijna alles was voor hem aanleiding om je òf een flinke mep te geven òf je een van zijn meer creatieve straffen te geven. De zwijgbehandeling was één van zijn favorieten, maar dan de zwijgbehandeling plus, met extra opties. Je mocht niet met gezinsleden praten, je moest na het eten meteen naar je kamer, je mocht sowieso niet praten en niemand mocht met jou praten dus. Dat duurde weken lang, mijn broer zegt 3 weken ongeveer, maar in mijn herinnering leek het wel maanden.

Hij kon ieder moment in een woedebui ontsteken, sloeg dan met deuren en maakte dat ik me nooit veilig voelde. Hij kon naar je kijken alsof hij wilde dat je ter plekke stierf, van binnen deed je dat dan ook, van angst. Het seksueel misbruik begon toen ik 7 was, iets wat mijn stiefvader later in het proces ontkende. Hij zegt dat hij begon toen ik 10 was, wrang, dat daders denken dat dat niet zo erg is, of minder erg. Maar goed, hoe het begon weet ik niet meer, maar het werd een ritueel, een vaste gewoonte. Op zolder als mijn moeder op zaterdagochtend naar de markt ging, onder de douche op vrijdagavond, en soms de hele zondag in bed. Wat hij deed was: hij noemde aftrekken 'kriebelen', en ik moest hem dan overal kriebelen. Onder de douche ging hij achter me staan en schoof zijn erecte penis tussen mijn benen door. Hij stak hem er niet in, dat kwam later pas. 

In de douche konden we altijd betrapt worden, al denk ik niet dat mijn moeder hem had tegengehouden. Hij gebruikte allerlei slimme trucjes om te zorgen dat ik mijn mond hield, een echte manipulator was het, nu waarschijnlijk nog steeds. Hij heeft me ontmaagd, en hij was degene die me het eerst gelikt heeft. Ik was zogenaamd zijn lievelingetje, zo doen veel daders dat. Ik heb een keer toen ik ging logeren bij een vriendje uit mijn klas, mezelf aan dat vriendje aangeboden (we waren een jaar of 9) omdat ik dacht dat hij daar blij van zou worden. De incest ging door tot mijn 14^e, toen had ik de moed om mijn stiefvader te zeggen dat ik het niet wilde. 

Ik heb mijn stiefvader aangegeven bij de politie, puur voor mezelf. Omdat ik het waard was dat hij gestraft werd. Omdat ik tel, mijn leven is ook belangrijk, en als niemand mij op de eerste plek zet, doe ik het zelf wel. Ik hoop een inspiratie te kunnen zijn voor meiden en vrouwen die ook misbruikt zijn en geen aangifte durven te doen. 

Want het heeft me enorm geholpen om met de verwerking te kunnen beginnen. Mijn broer heeft nooit aangifte willen doen, ook al is hij ook misbruikt, en daar heeft hij nu wel spijt van. Want als je een paar jaar verder bent, zie je toch dat alle betrokken partijen voor zichzelf kiezen, dus moet jij dat zelf ook doen, tenminste dat vind ik. Mijn zusje ontkent dat we mishandeld zijn, en gelooft mijn incestverhaal maar half, ze zegt zelf niet te zijn misbruikt. Ze wil het niet weten, en noemt mij laf omdat ik mijn ouders niet kan vergeven. Ze heeft nu een kindje, en woont weer bij mijn ouders thuis, iets wat me zorgen baart. Mijn stiefvader moest verplicht therapie volgen van de rechter, maar ik betwijfel of hem dat van zijn pedofiele neigingen af heeft geholpen. Ik heb geen contact meer met mijn ouders en zusje, wel met mijn broer. Hij maakt zich ook zorgen om het kind wat weer bij hem woont. 

Nu ben ik sterker geworden, maar heel lang heb ik niet echt voor het leven gekozen. Ik wilde niet dood, ik wilde niet leven. Mede door mijn vriend heb ik mijn moed weer terug gevonden en ben nu weer bijna zover dat ik ga werken en een opleiding ga volgen. Het voelt alsof ik na een lange ruimtereis weer op aarde terugkom, maar ik geloof dat het deze keer gaat lukken. 

Mijn stiefvader kreeg een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden en verplichte psychotherapie, ondanks het feit dat hij bekend heeft. Ik vraag me wel eens af wat er voor nodig is om de vicieuze cirkel van incest en mishandeling te stoppen, waarom hebben deze mensen zo'n kronkel in hun hoofd? Ik heb geen kinderen en bang om die te nemen, alleen omdat sommige incestslachtoffers hun eigen kinderen gaan misbruiken, en ook al weet ik dat ik dat nooit zou doen, toch ben ik er bang voor. 

Tot slot kan ik zeggen dat ik een incest survivor ben, uiteindelijk heb ik het overleefd, en dat ik iedereen die dat ook heeft gedaan wil feliciteren omdat er flink wat moed en kracht voor nodig is dat te doen. Geef jezelf maar eens een schouderklopje, want als ik iets geleerd heb is het wel dat van jezelf leren houden de eerste stap naar genezing is. Hopelijk heb ik anderen geïnspireerd om onder hun rotsspleet vandaan te kruipen, en hopelijk kan ik van anderen ook iets opsteken. Ik moet nog leren om niet voor anderen in te vullen wat ze van mij of mijn verhaal vinden, want het werkt ook niet om het geheim te houden. 

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal, liefs van Fizgig.

Voor reacties kun je Fizgig hier mailen.