Hallo ik ben Fleur32

Mijn echte naam is Bianca daar maak ik geen geheim van, dus iedereen mag het weten.

Na er lang over nagedacht te hebben, heb ik toch maar besloten dat mijn verhaal ook op deze site komt, alhoewel ik een eigen website heb is dit toch anders, omdat ik denk dat ik hier meer gevoel bij neer kan zetten.


Wij waren een doorsnee gezin vader moeder en twee dochters, heel normaal voor de buiten wereld, maar in werkelijkheid leefden mijn zus en ik een een hel, die gecreëerd werd door mijn vader. 
Mijn vader had de status van politieagent en dacht daardoor waarschijnlijk dat hij alles met zijn dochters kon maken.

Het is begonnen toen ik net 5 jaar was geworden, ik sliep samen met mijn zus op de zolderkamer (mijn zus is een jaar ouder dan ik). Mijn vader had nooit aandacht voor ons, alles moest opgeruimd zijn als hij thuis kwam, want anders hadden mijn ouders al ruzie. 

Dus mijn zus en ik vonden het heel vreemd dat hij op een avond naar onze kamer kwam om ons een verhaal voor te lezen. Hij vertelde dat vaders dingen bij hun dochters doen die heel normaal zijn. Vreemd genoeg geloofden we hem ook nog. Ook na in zijn verhaal dreigementen te hebben geuit; van als je het niet doet, kan er wat met je zus gebeuren, of als je het vertelt geloven ze je toch niet, want iedere vader doet dit. 

Nadat mijn vader klaar was met zijn verhaal begon hij het lichaam van mijn zus te strelen, ik durfde niet verder te kijken, dus kroop ik weg onder mijn dekens, even later hoorde ik mijn zus huilen en mijn vader weg gaan. Mijn zus heeft niet vertelt wat hij toen gedaan heeft, we zijn samen gaan zitten en huilden.

Daarna ging het thuis in een stroomversnelling en begon hij ook met mij, als ik niet deed wat hij wou bedreigde hij me met de dood. Dat kon hij makkelijk doen want hij had immers een pistool in huis. Ik kan me een heleboel dingen herinneren; zoals op een keer, zat mijn vader in bad, heel toevallig kwam ik de badkamer binnen lopen, hij vroeg meteen of ik er ook bij kwam. Ik wilde niet, maar hij rukte mijn kleren uit en gooide me in bad. Ik moest zijn edele delen wassen, zoals hij dat zei, ik wilde niet dus hij pakte mijn hoofd vast en dwong me door mijn hoofd onder water te houden  om te luisteren en ik luisterde, ik was bang, erg bang. Nadat ik dat gedaan had moest ik hem pijpen, ik wilde niet en weigerde. Hij pakte weer mijn hoofd en dwong me weer door me bijna te laten verdrinken, ik spartelde tegen en iedere keer als ik met mijn hoofd boven kwam, hoorde ik hem lachen. Hoe ik het toen voor elkaar heb gekregen weet ik niet, maar ik kwam los en vluchtte naar de zolderkamer waar hij al snel ook kwam. Ik schrok toen ik zag dat hij zijn pistool bij zich had, ik moest op mijn knieën gaan zitten en zijn piemel in mijn mond doen. Ik was heel erg bang, want hij hield zijn pistool tegen mijn hoofd en dreigde me dood te maken. Ik deed wat hij wou, ik huilde, ik voelde zijn .... heen en weer gaan en uit eindelijk kwam er vocht uit. Ik trok me terug, maar hij zei doorslikken en drukte nog even stevig het pistool tegen mijn hoofd....... dus ik deed het en hij was weg. Ik heb verschrikkelijk overgegeven.

Dit is een van de gebeurtenissen, die hij gedaan heeft, mijn zus en ik hebben heel veel dingen samen moeten doen. Vooral als we met zijn drieën weg gingen met de auto. Hij ging dan naar het bos op een afgelegen plek parkeren en ja hoor, hij begon weer. Hij had vibrators die mijn zus en ik bij elkaar moesten gebruiken en als we dat niet deden werd er een van ons in de kofferbak opgesloten. Zodat je dan kon horen wat hij bij de ander deed. Verschrikkelijk was het om me zus te horen gillen van "Bianca help me nou."

Thuis was het zo, als we niet meewerkten, dreigde hij met het pistool, of we werden opgesloten in de kelderkast, daardoor kreeg ik al heel snel last van paniek aanvallen, waar ik nu nog steeds last van heb.

Op mijn 8^ste ben ik door hem verkracht. Er waren familieleden, die hier van afwisten, maar die zo bang voor mijn vader waren, dat ze niets zeiden en alles maar lieten gebeuren. Zelfs tijdens de rechtszaak zeiden ze niets en zeiden dat mijn zus en ik het allemaal gelogen hadden. Wat is er makkelijker? Om zoiets te zeggen? Of toe te geven dat je medeplichtig ben toch?

Ik heb heel lang niet geweten dat dit gebeurt was, ik wist wel dat er wat gebeurt was, maar wat? Nee dat wist ik niet meer. 
Op mijn 22^ste raakte ik zwanger van mijn eerste kind en alles kwam langzaam naar boven. Eigenlijk wilde ik het niet geloven, maar door het aan mijn zus te vragen.... nou ja... vragen.
Ik confronteerde haar ermee. In eerste instantie ontkende ze ook , na twee weken belde ze me op, van weet je nog die keer in het bos  en toen wist ik het zeker...... het was zo! 

Zat ik daarom zo raar in elkaar?
Ik heb drie jaar hulp gehad van slachtoffer hulp en maatschappelijkwerk, dat heeft me er goed  door heen geholpen. Daarin tegen heeft mijn zus nooit hulp gehad en praat ze er ook nooit meer over. Ook niet meer met mij, na die eerste keer en na die rechtszaak vond ze het niet meer belangrijk zei ze. Omdat ik er nog wel over praat, heb ik een probleem, zegt zowel zij, als mijn moeder. Ik heb me erbij neergelegd dat ze dat zeggen..... ik weet voor mezelf beter.

Uiteindelijk heeft die rechtszaak niets opgeleverd.  Hij werd vrijgesproken wegens te weinig bewijs, het OM (Openbaar Ministerie) zei: " je mag blij zijn, hij is niet vrijgesproken van rechtsvervolging." Moet ik daar nou echt blij om zijn?  Ik weet het niet.

Altijd heb ik me voorgehouden dit zal mijn kinderen niet overkomen, maar helaas is het toch gebeurt, door mijn ex, na onze scheiding. Gelukkig ben ik er wel snel achter gekomen, maar voor mijn zoon, nu 9, heeft het al te lang geduurd .

Soms zie ik het helemaal niet meer zitten. Ben ik moe, na alles wat er met mij en mijn zoon is gebeurt is mijn leven compleet ingestort, ik heb natuurlijk ook mijn goede dagen 

Als afsluiting wil ik nog even een gedichtje neer zetten dat mij heel erg aanspreekt:

Waarom zoveel vragen
Waarom is er zoveel pijn 
Waarom zijn er zoveel dingen
Die niet te begrijpen zijn

Dit was een gedeelte van mijn verhaal.

Groetjes Fleur32 (Bianca).

Voor reacties kan je Fleur32 (Bianca) hier mailen.

COPYRIGHT © 2000 - 2005 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Meldpunt Kinderporno