Augustus 2002

Ik ben John.


HOE HET BEGON…………
Vanaf mijn 15e beginnen pas mijn herinneringen, de rest waren flarden en dromen.

Vanaf dat moment werd ik ook voor de 1e keer “ziek” in de zin van overspannen zijn, met als klachten depressief, hoofdpijn, en dromen, deze gingen over grote handen die van alles met me deden om me bang te maken, bang werd ik ook, badend in het zweet werd ik dan wakker, niet zomaar nat maar drijfnat, en met een lucht van angstzweet, neem van mij aan dat dat echt stinkt. Iedereen die dit niet kent zal het meteen herkennen als hij/zij ermee geconfronteerd wordt.

Had echter bij die dromen geen verdere beelden en kon ze ook absoluut niet plaatsen

In deze periode heb ik ook mijn huidige echtgenote leren kennen, die had het thuis ook niet makkelijk, een tiran als vader en moeder hielp hem daar een handje mee, ik werd door hun ook tot op de dag van vandaag nooit voor vol aan gezien…….

Dat zorgde er wel voor dat we al heel snel een hele hechte band hadden samen, en zouden de eerste beste mogelijk aangrijpen om te gaan trouwen, dit gebeurde ook en ons 1e huisje was een stacaravan.

Was ook al vroeg begonnen met hard werken, op mijn 15e toen ik weer “beter” was, een vlucht zou later blijken, want door hard en veel te werken kom je niet bij je zelf en bij je problemen.

Overspannen zoals dat dan heet en een ruim begrip is, werd ik regelmatig met dezelfde klachten als boven beschreven, regelmatig hield in; ieder jaar wel een paar weken thuis, mijn eigen thuis, was inmiddels getrouwd, op de bank niet wetende wat ik mankeerde met pilletjes van de huisarts, omdat toen nog niks aan therapie of zo gedaan werd (± 1980).

Ja was dus inmiddels getrouwd, (1976) en later werden onze kinderen geboren, zoon nu 21 en dochter nu 19, door al die gezins activiteiten bleef ik goed op de been, is ook iets heel bijzonders binnen 2 jaar vader te worden van een zoon en een dochter, bestede veel tijd aan mijn gezin en aan mijn werk, inderdaad was ik ook in die periode druk druk en dus geen tijd voor mezelf, hiermee bedoel ik niet dat ik iets te kort kwam in welke zin dan ook, maar meer het bezig zijn met vrouw en kinderen. 

Overspannen werd ik toch regelmatig, maar knapte daar ook wel weer vrij snel van op. Meestal met wat ondersteuning van medicijnen, en leuke dingen doen met mijn gezin. Als vrachtwagenchauffeur gestopt om meer thuis te zijn bij mijn gezin, heb ik eerst 6 jaar op stadsbus gereden. Later overgegaan naar de ambulancedienst hier in de stad, waar ik 8 jaar werkte, dit laatste was een zwaar beroep, zowel lichamelijk maar zeker ook geestelijk, vaak nauw betrokken bij emotionele omstandigheden, wat ook weer tot gevolg had overspannenheid, maar nu eindelijk eens met een oorzaak, het ligt aan het werk wat je doet werd er gezegd, was toen ook aannemelijk want trok mij sommige situaties op het werk erg aan. Hulp voor traumatische ervaringen was er niet, was een macho cultuur en ik was dus een “watje”, toen voor het eerst in therapie gegaan. In het begin werkte ik met mijn (zeer begripvolle en lieve) therapeute inderdaad aan traumatische ervaringen die te maken hadden met mijn werk. 

Heb nadat ik geconfronteerd werd met een dodelijk ongeval, van een goede vriend van mij, besloten dat ik dat werk niet langer wilde doen.

We hebben toen besloten zelf een transportbedrijf te beginnen, omdat daar ook mijn voorliefde nog steeds naar uitging, ben daar immers mee gestopt, om meer thuis te zijn bij mijn gezin toen de kinderen klein waren. Het was inmiddels medio 1995 toen we dit konden realiseren. Net 3 maanden aan het rijden met mijn eigen wagen, weer ziek…….

Overspannen……. Werd ‘s nachts wakker, van de blauwe zwaailampen die er niet waren in combinatie met weer die grote handen, durfde ook niet alleen te rijden, was bang. Waarvoor? 

Toen nog geen idee. Mijn vrouw ging in die periode met me mee, onze zoon werkte inmiddels, maar onze dochter zat nog op school en was eigenlijk te jong om zolang alleen thuis te zijn. Toen het onhoudbaar werd maar weer op de bank, met een eigenzaak, met een boel schuld, wat gelukkig opgelost werd door onze meedenk bank, en weer aan de medicijnen. 

Antidepressiva, (seroxat) en rust gevende (diazepam), in therapie was ik al weer geruime tijd, daar was het ook dat ik instortte en zelf toe kon geven dat werken echt niet meer kon ondanks mijn verantwoordelijkheids gevoel van; Ik moet, ik moet….

3 maanden toen ziek thuis geweest en te vroeg weer begonnen met werken.

Tijdens die sessie bij mijn therapeute kwamen allerlei jeugd trauma’s aan het licht o.a verwaarlozing en een slechte start met de geboorte in de vorm van een herbeleving.

Denkende het daarmee wel gehad te hebben ging ik toch vol goede moed aan de slag en langzaam maar zeker vond ik mijn draai weer terug op de weg.

Onze zoon en dochter raakte volwassen, wat echter niet wegnam, dat met name onze dochter nog regelmatig uitsprak dat ze het als heel erg heeft ervaren die periode alleen thuis en toen ik ziek thuis was, ook is ze bang geweest dat ik zelfmoord zou plegen. Omdat ik mij daar schijnbaar wel eens over uitgelaten had, ook hier is gelukkig veel aandacht aan besteed door mijn therapeute waar ze ook vaak naar toe is geweest, en ze toch bevrijd werd van deze angst en last. Onze zoon had er weinig van meegekregen in die zin dat hij er alleen het positieve van zag n.l. een eigen transport bedrijf, dat was precies wat hij graag wilde, om daar t.z.t zelf gaan rijden was zijn droom.

Die droom kwam voor hem uit, toen hij zijn rijbewijzen en andere benodigde papieren op zak had, ging hij met mij mee om het vak te leren, leergierig als hij was had hij het zo onder de knie, en besloten mijn vrouw en ik hem op te nemen in onze maatschap, zodat hij met mijn auto kon gaan rijden en voor mij werd er een mooie nieuwe besteld. Toen die nieuwe auto geleverd werd wisselde we ook van opdrachtgever, het geen ons geen windeieren legde, nou “so far so good” zou je denken.

Helaas, begin 2000 begon er weer van alles met me te gebeuren. Ongelofelijk, alles lekker op de rails, familiebedrijfje, dochter leuke baan. Tussendoor ook nog niet te vergeten heeft mijn vrouw een zware operatie ondergaan die mislukte en op korte termijn gevolgd werd door een 2e, vervelende cellen in de maag moesten worden weggenomen, wat inhield dat ze nog maar 2/5 van haar maag overhield. Maar toch daar weer goed mee verder kon. In ieder geval na ruim jaar parttime en steeds zieker wordende in de rondte te hebben gereden inmiddels ook alweer aan de medicijnen, kwam ik er heel langzaam en met horten en stoten achter d.m.v dromen en spontane herbelevingen, dat ik als klein kind door mijn vader voornamelijk oraal seksueel ben misbruikt………………………………………….

Toen e.e.a voor mij op zijn plaats viel, vielen er meer dingen op zijn plaats, met name kranten met artikelen over incest las ik al jaren niet. Kwam er iets over op t.v. ging hij spontaan op een andere zender en meer van dat soort dingen die ik nu begrijp achteraf maar toen onbewuste gebeurtenissen waren. Het werd onleefbaar voor mij en mijn omgeving, huisarts besloot in overleg met mijn therapeute de medicijnen drastisch te verhogen en met spoed opname aan te vragen in een kliniek die door mijn therapeute werd aanbevolen.

Was mezelf niet meer……. Was veranderd in een agressief, emotioneel wezen dat bij vlagen van alles in ekaar sloeg en mezelf daarbij graag verwonde, gelukkig niet naar de mensen om me heen, maar die hebben hun portie ellende toch wel meegekregen.

Kreeg ook ondanks de medicatie die inmiddels bestond uit 14 pillen per dag, inclusief slaaptabletten, fobische klachten die zich uitten in: kon niet meer gewoon tanden poetsen, seksueel contact was ik panisch voor omdat dat alles door mij geassocieerd werd met de vuiligheid van vroeger. Moest dan meteen kotsen en kokhalzen, en vreemde daarbij was dat ik geen maaginhoud uitspuugde maar allen de beweging maakte ondanks dat mijn maag soms gewoon vol zat, dit is tot op de dag van vandaag nog steeds een mysterie voor mij. Het vervelende met het seksueel contact was dat ik er soms gewoon zin in had, en aan de andere kant huiverde bij de gedachte alleen al. EIND APRIL VOLGDE OPNAME………….

DIT IS DE UITGETYPTE VERSIE VAN DE BRIEF DIE IK MIJN OUDERS IN LENT HEB VOORGELEZEN MAAR WAARSCHIJNLIJK NIET HELEMAAL DUIDELIJK IS OVERGEKOMEN.

Gedateerd medio augustus 2001
Hallo,

Moeilijk om een aanzet te aan deze brief, zou papa en mama / vader en moeder moeten staan.

Maar………om de een of andere reden lukt dat niet, een paar of de meeste van die redenen wil ik proberen in deze brief uiteen te zetten.

Zoals jullie bekend ben ik verschillende keren “overspannen”geweest, de eerste keer dat ik me kan herinneren was ongeveer op mijn 15e, toen ik gestopt ben met school.

Toen ging het ook al gepaard met nachtmerries in de vorm van 2 grote handen die me als klein kind vast pakten en van alles met me deden en me bijna tot stikken brachten.

Tijdens de daarop volgende keren dat ik overspannen was kwamen die handen regelmatig terug, nog steeds niet wetende wat ze betekende.

Tot de laatste keer half vorig jaar (2000) kreeg ik spontaan weer die nachtmerries gepaard gaande met mompelen en roepen in mijn slaap.

Dit nam dermate vormen aan dat ik onderweg werd wakker gemaakt door collega’s, en thuis door Ada, badend in het angstzweet.

Ben geleidelijk aan in therapie gegaan bij een mij goede bekende en begripvolle therapeute, tijdens deze sessies, gesprekken met een goede vriendin en Ada kwamen er steeds meer zaken aan het licht, dat alles wees op seksueel misbruik op zeer jonge leeftijd.

Dit was een enorme schok voor mij en mijn omgeving, dat lijkt me wel duidelijk.

Kon ook e.e.a. steeds moeilijker combineren met werken, ondanks dat het mijn lust en mijn leven was op de vrachtwagen.

Na een zo goed mogelijke constructie te hebben bedacht met Koen en Ada dat de zaak doorgang kon vinden in april gestopt met weken met een enorme dosis medicijnen waarmee ik 
    1: niet meer mocht rijden, 
    2: me een beetje beter zou voelen tot opname zou volgen
        in kliniek Overwaal.

In die periode thuis diverse woede uitbarstingen gehad die gepaard gingen met sloopneigingen en vernielingen in huis, van kwaadheid en verdriet.

Nu na 4 maanden hier in Overwaal ben ik samen met de mij behandelende therapeuten tot de conclusie gekomen dat er inderdaad sprake is geweest van seksueel misbruik op zeer jonge leeftijd, lichamelijk en geestelijk geweld/mishandeling

Deze conclusie staat voor mij vast.

Zullen jullie proberen hier wellicht wat aan te voeren ter verdediging, dat is voor mij absoluut onaanvaardbaar, en uitgesloten.

Heb nu na 4 maande keihard werken hier, buitenbeschouwing gelaten de tijd die ik gedurende mijn 46 levensjaren overspannen ben geweest eindelijk weer het gevoel de touwtjes in handen te hebben en zelf weer regisseur van mijn film, mijn leven te zijn.

Giganties gesloopt ben ik hier,zowel psychies als fysiek, om te bereiken wat ik nu bereikt heb, dit wil echter wel zeggen dat ik nog een lange weg te gaan heb voor ik weer normaal kan functioneren, simpel om de reden dat de accu van mijn lichaam moet worden opgeladen.

Ook zal ik nooit meer worden wie ik was, want het verleden zal altijd met me meereizen waar ook ter wereld dit is n.l. onlosmakelijk met me verbonden. Moet er gesproken worden over schuldvraag, dan acht ik jullie voor het grootste deel hiervoor verantwoordelijk. Wat dus duidelijk maakt waarom het voor mij moeilijk is een andere aanhef aan deze brief te geven als die hierboven staat.

Toch kan ik niet om de natuurwet, die ik altijd hoog in het vaandel draag, heen dat wil dus zeggen dat jullie mijn biologische ouders zijn, dus ook de opa en oma van Koen en Loes.

Hoe het verder zal gaan weet ik nu ook niet, tijd is onze bondgenoot en de toekomst zal het uitwijzen

Ik begrijp dat het niet makkelijk is voor jullie en niet gemakkelijk zal worden, maar dat kan ik niet wegstrepen tegen de HEL waar ik door heen ben gegaan, en mede dank zij vakkundige therapeuten, medepatiënten/lotgenoten zover ben gekomen als ik nu ben……………..


OOK VERSTUURD NAAR MIJN OUDERS

Nu 26 november 2001

Ontslagen uit Overwaal 25 november 2001.

Weer goed opgeknapt, vol goeie moed uit Lent vertrokken bijna vrij van medicijnen, nog wel geplaagd door afkick verschijnselen van deze maar ach, als dat alles nog is in combinatie met enorme lichamelijke vermoeidheid, zagen we de toekomst vol goeie moed tegemoet.

Maar……………helaas het mocht niet zo zijn.

Vorige week werd Loes ziek na al een paar maandjes met Henry samen te wonen.

Buikpijn, alweer, al sinds kind had ze daar last van, is ook verschillende malen ter observatie opgenomen geweest in het ziekenhuis, waar steeds maar weer niets uitkwam, uiteraard onbevredigend maar klachten verdwenen even spontaan als ze gekomen waren

Vorige week is Loes weer naar de dokter geweest.

Kwam gespannen binnen met de boodschap dat het spanningen waren.

Spanningen te herleiden aan logeer partijen bij opa en oma.

Had al geruime tijd hierover gedroomd maar durfde er niet mee naar buiten te komen, bang voor mijn reactie, omdat ik nog in Lent zat en wel eens weer zou kunnen gaan flippen bij wat ze ons te vertellen had.

Goed ingeschat achteraf……….

Wat ze te vertellen had was namelijk voor een groot deel mijn verhaal in herhaling.

Tijdens die logeerpartijen moest Loes boven op een emmer plassen omdat er geen toilet aanwezig was, en ze toch ’s avonds en ’s nachts moest plassen omdat anders het bed nat werd omdat ze er niet wakker van werd.

Tijdens die plas rituelen heeft opa Loes onzedelijk, mogelijk inwendig, betast en besmeurt met naar alle waarschijnlijkheid sperma, dus de geschiedenis herhaalde zich…………….

Behoeft verder geen uitleg wat een schok dat teweegbracht in ons gezin inclusief Henry.

Loes is nu onder behandeling van een therapeut, en wil vooralsnog allen maar rust.

Die rust gunnen wij haar natuurlijk, ik kan het echter niet opbrengen om rustig te blijven, ben des duivels, en kan niet langer wachten na een partij slapeloze nachten en migraine aanvallen,

Om dit op papier te zetten met de bedoeling het jullie toe te sturen

We zijn hierdoor goed van slag af, en wat mezelf betreft weer een flink stuk in de put weggezakt, waar ik net met hangen en wurgen uit was geklauterd.

Mag wel duidelijk zijn dat wij niet zitten te wachten op een reactie, wie de schoen past trekt hem maar aan.


John 


TERUG BIJ AF…………………..


Begin december 2001.

Weer therapeutisch aan het werken, toen Ada mijn vrouw ziek werd, naar later bleek ernstig ziek………….

Weer gestopt met werken, ziekenhuis in ziekenhuis uit, kon: revalidatie na opname, ziekte van Ada, probleem van Loes en werken niet meer combineren.

Op een of andere manier me helemaal gestort op ziekte van Ada, bleek na veel onderzoek vrij agressieve vorm van kanker te zijn in de maag.

Uitslag kwam net voor de Kerst.

Werd met “spoed” op de wachtlijst gezet voor operatie.

Deze vond plaats op 25 januari 2002, operatie werd een fiasco, inschattingsfout van de chirurg op basis van de informatie van de CT scan.

Tijdens operatie bleek de hele buik vol met uitzaaiingen te zitten, restte hem niets anders dan wond weer te sluiten en ons op de hoogte te brengen van zijn bevindingen………………….

Ada overleed na gelukkig een korte lijdensweg 28 januari 2002.

Nu uit de roes, intens verdrietig van het verlies van mijn maatje waarmee ik al 30 jaar een dreamteam vormde, die me door alles heen op de been hield.

Onze kinderen 19 en 21 jaar pakken de draad alweer een beetje op, tot dit moment heb ik me op de been kunnen houden om ze zover te krijgen.

Nu is het op…………….
Weer aan de medicijnen en verwacht binnen een paar weken weer een oproep om weer opgenomen te worden, ben helemaal het spoor weer bijster en alles zit 24 uur per dag in mijn hoofd te spoken allemaal flitsen van alles, onbeschrijfelijke ervaring.

Tot zover 7 april 2002

Voor reacties kun je John hier mailen.
COPYRIGHT © 2000 - 2002 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Meldpunt Kinderporno