Januari 2003

Herkent iemand zich in "mijn" verhaal? 

Mijn moeder is gescheiden maar hertrouwt met mijn stiefpa, hij heeft me altijd bevoorrecht ten opzicht van mijn oudste broer. Voor mijn 12^e had hij een relatie met iemand van bij hem op het werk, maar daar is mijn moeder achtergekomen en heeft gesmeekt aan mijn stiefpa om bij haar te blijven.

Maar toen begon de miserie echt pas... Vanaf mijn 12^e is hij me beginnen aanraken, mijn rug komen wassen, ... ik ging 's zondags bij mijn ouders in bed liggen maar dan stuurde hij mijn moeder weg om het ontbijt klaar te maken. Ik ben altijd sociaal geweest en telkens gesnakt naar veel aandacht. Hij gaf mij die, maar hij kwam blijkbaar klaar... 

Deze situatie heeft zo geduurd tot mijn 14^e, hij zei dat hij me wou leren wat seks was en zo, en zijn spelletjes gingen maar verder, zoals beffen, pijpen, ... en hij vond dat ik medeplichtig was omdat ik ja gezegd had. 

In het begin had ik niet door dat het verkeerd was maar het moment dat ik het door kreeg had ik al een vriendje op school (waar ik nog mee samen ben). Telkens als ik weigerde stond hij aan 't school met verrekijker, op het speelplein, bij mijn vriend zijn thuis, hij heeft ons altijd uit elkaar proberen te halen, wij hadden dus echt een aan/af relatie enkel door hem. 

Dus wat deed ik?  Ik liet alles maar toe, dan liet hij me gerust. Hij zei ook dat hij alleen voor mij bij mijn moeder bleef, want dat hij anders al lang weg was,... Op mijn 14^e en half is de eerste penetratie gebeurt, nadien ging het van kwaad naar erger, hij had pornofilms waar ik naar moest kijken, hij heeft me zelfs eens gefilmd.... 

Dit alles heeft geduurd totdat ik het uiteindelijk aan een vriendin durfde te zeggen. Dit was op een woensdagnamiddag toen mijn stiefpa was gaan werken en mijn moeder thuis was. Ik heb het haar verteld en we zijn direct thuis vertrokken. Naar een tante, ... ze geloofde me maar twee dagen later zijn wij terug naar huis gegaan en moest hij een andere plaats zoeken om te wonen maar hij kwam zijn verhaal doen en ze geloofde hem. Mijn moeder en ik waren natuurlijk al lang vervreemd van elkaar, mijn oudste broer had ook problemen en was rond zijn 17^e thuis vertrokken. Ze had daar ongelooflijk veel verdriet over... wat mijn stiefpa het gemakkelijk maakte om mij voor hem te winnen...
Ze heeft hem terug in huis genomen en alles heeft voortgeduurd tot mijn 18^e jaar, toen ben ik gaan lopen en ben ik in een opvangcentrum terecht gekomen. 

Ik heb nu spijt dat ik toen geen klacht heb ingediend want iedereen zei me dat ik dat moest doen. Maar... mijn halfbroertje die ondertussen een jaar of zes was wou ik dit niet aandoen, hij was mijn god, ik wou hem niet zonder papa zetten, voor hem had ik alles over... Nu heb ik er spijt van omdat mijn stiefpa hem en mijn ma nog altijd hetzelfde behandeld als mij vroeger, hij komt mij ook nog steeds controleren net zoals hij dat bij mijn oudste broer doet. Hij komt hier 's nachts (en ook verschillende keren in de dag) voorbij alhoewel we in een doodlopende straat wonen, ik ben hem gevolgd, ik wou weten of ik niet paranoia werd... het was hij... dat was een serieuze schok om met mijn eigen ogen te zien dat ik me niets inbeeld... Ik denk dat ik die avond echt in shock was want ik durfde nadien niet meer alleen met de auto 
rijden, ik durfde niet meer alleen buiten,... 

Hij doet zijn verhaal aan jan en alleman terwijl ik zelfs mijn vriend niet zou mogen inlichten... Hoe kun je zoiets verdorie verzwijgen in je relatie ???? Hij doet zijn verhaal in geuren en kleuren, toen hij het aan mijn broer en schoonzus vertelde was mijn schoonzus er ziek van... hij ging tot in het goorste detail (waar mijn moeder en broertje bijzitten!) en mijn moeder beaamt alles maar!!! Zij was er toch niet bij ??? 

Enfin, om het verhaal kort te maken, na die avond ben ik klacht gaan indienen, ik heb zelf beseft dat alles niet mijn fout is. Al die jaren heb ik met zo'n torenhoog schuldcomplex gezeten (wat mijn moeder me ook nog steeds aanpraat, zij vind mij haar rivaal) maar hij doet zijn zelfde gangetje verder in plaats van, een beetje spijt te tonen... 

Hij behandeld mijn halfbroertje en moeder nog steeds op dezelfde dominante manier, ik zie zo mezelf als ik hen zie... 
Omdat hij gewoon verder gaat met zijn manier van leven en omdat hij mij niet rust laat heb ik na die bewuste avond dat ik hem gevolgd ben gaan aangeven, ik heb een klacht ingediend tegen sexueel misbruik en stalking. Mijn broer heeft ook een aanklacht ingediend tegen stalking. 

Maar... nu heb ik zo'n schrik wat er gaat gebeuren als hij dit te weten komt, want ik heb aan de politie gezegd dat hij nog een film heeft over mij en hem (dat beweerde hij toch aan mijn broer en was er nog fier op ook, dit was zijn bewijs zegt hij dat ik hem verleid heb) als de klacht doorgaat werd het een huiszoeking zeiden ze... 

Maar ik heb zo'n schrik voor wat er me nog te wachten staat... en het ergste van al zou ik vinden als de zaak geseponeerd wordt... ik denk dat ik kapot zou gaan van verdriet. Dit zou bij mij overkomen dat ik weer niet geloofd wordt... 

Ik hoop echt van niet want ik ben eindelijk tot het besluit gekomen dat hij gestraft moet worden en dat hij moet stoppen. Ik weet het allemaal niet meer.... Hoe langer het geleden is hoe erger ik het vind... Ik heb altijd alles op mezelf willen verwerken, ma ik sta nog niet ver, het enige is dat ik beseft heb dat alles niet mijn fout is en dat ik klacht heb durven indienen... Maar ik zal nog veel bergen moeten beklimmen om dit te kunnen vergeten... 

Als er iemand is die iets soortgelijks heeft meegemaakt: ik snak naar een beetje steun en de moed om door te gaan.


Voor reacties kun je Leske hier mailen.