Januari 2002

Ik ben Marjan,

Mijn eerste keer van seksueel contact met mijn stiefvader toen ik ongeveer 8 jaar was, hij douchte me (dat deed hij altijd) maar deze keer had hij veel aandacht voor mijn geslachtsorganen en dwong hij me om hem af te trekken, al wist ik niet wat het was tot ik veel ouder was,ik vond het wel raar en ergens had ik het gevoel dat dit niet normaal was.
Hij heeft nooit gezegd dat ik mijn mond moest houden, maar ik voelde gewoon dat dit iets was waar je met andere niet over praatte.

Mijn moeder ging iedere maand naar haar ouders op Texel en dan werd hij nog handtastelijker, vroeg of ik niet bij hem wou slapen en dergelijke, in het begin zei ik dan gewoon nee en dat hielp. Maar met de tijd begon hij steeds meer aan te dringen hij tongde me, vingerde me en vroeg dan allerlei dingen over mogelijke vriendjes en of ik dit niet erg lekker vond en met mijn vriendjes ook zou willen doen.

Hij werd steeds bozer als ik weigerde en sprak dan weken niet met me verzon dingen die ik fout deed zodat ik straf kreeg en dan kwam hij het met me uitpraten, maar eigenlijk had hij dan een excuus om lang op mijn slaapkamer te blijven.
Mijn moeder moet iets vermoed hebben en dat heeft ze ook toe gegeven, ze zei dat ze m'n broer had laten controleren maar die kon niets ontdekken. Uit eindelijk kwam het ook tot de daad omdat ik het enerzijds zat was me altijd te verzetten en aan de andere kant (waar ik me nu al jaren vies door voel en over schaam) ook nieuwsgierig en zin kreeg.

Ik was toen 14 jaar en natuurlijk weet ik wel dat dit een normale reactie is maar toch denk ik, ik zei geen nee. Ik raakte er erg door in de war probeerde zelfmoord te plegen, ging spijbelen en als ik spijbelde ging ik vaak naar mijn zuster die na een traject van diverse kindertehuizen in de zelfde stad woonde waar ik naar school ging.
Mijn zuster ging voorzichtig vissen of mijn pa niet dit of dat bij mij deed, en toen ze er achter kwam heeft ze het mijn moeder vertelt.Het bleek dat hij haar ook al jaren lastig viel maar door dat ze in tehuizen woonde was ze meer bestand tegen de emotionele mishandelingen en is het nooit tot de daad gekomen, ze heeft het er wel moeilijk mee, had gehoopt dat ze de enigste was juist omdat ze buitenshuis woonde. Op dat moment had ik haar alleen vertelt dat hij me dwong tot aftrekken in de douche en tongzoenen.

Mijn moeder wou het eerst niet geloven maar omdat we het allebei zeiden moest ze wel.
ZIJ ging in therapie want het was wel moeilijk moeder zijn van een incest slachtoffer en getrouwd zijn met de dader.
Ik was nog steeds niet boos, sloot alles voor me zelf af en dacht er bewust niet meer aan.Mijn pa probeerde soms door tongen e.d. nog vat op mij te krijgen maar ik was het zat.
Op een dag moesten we mee naar de therapeut van mijn moeder bij het RIAGG, ik deed mijn verhaal en het enigste wat hij zei was je had toch de deur op slot kunnen doen en ik dacht zie je ik heb het zelf uit gelokt.

Vele jaren later toen mijn dochter al 10 was, en ik door omstandigheden veel bij mijn ouders was kwamen alle angsten weer boven.Ik praatte met mijn moeder hier over en vroeg of ze als mijn dochter bij hun logeerde ze er voor wou zorgen dat mijn pa niet met haar alleen was en dat ze niet op de zelfde slaapkamer zouden slapen.
Dat was goed ze zou mijn broer vragen of hij(mijn vader) bij hem op de kamer kon.
Maar dit gebeurde niet ze had het mijn broer wel gevraagd maar die vond het onzin dus sliep mijn dochter bij hun op de kamer.
Ik werd boos en vroeg mijn broer of hij voortaan toch niet zijn pa op de kamer kon nemen het verhaal was al bij hem bekent, hij zei dat is al zo lang geleden moet hij daar nog steeds voor gestraft worden en ik zei hem waarom niet ik heb ook levenslang.
Hij schrok hier van en ging met dit verhaal naar mijn moeder, mijn moeder kwaad en ik voor het eerst in 22 jaar ook.Ik vond dat ze moest stoppen met zich zelf zielig voelen omdat ze dochters had waarmee incest gebeurt was en dat ze nu eindelijk maar is voor mij en mijn zuster moest zorgen.

Sinds dien heb ik geen kontact meer met haar dit is bijna 3 jaar terug.
Tijdens die ruzies ben ik emotioneel erg in de war geraakt heb een aantal maal zelfmoord overwogen, omdat ik rust wou en eindelijk van die pijn af wou zijn, als zelfs je moeder niet van je kan houden wat ben je dan voor wezen.
Nu na 3 jaar kom ik uit een diep dal en niet in de laatste plaats door de liefde en steun van mijn man.
Maar zoals ik al eerder op deze site las echt begrijpen doet een ander het niet en je voelt je daardoor wel vaak verdomd eenzaam

Marjan

Voor reacties kun je Marjan hier mailen.