Juli 2006Ik ben Martine.
Ik worstel al een poos met het vraagstuk of ik misbruikt ben.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 jaar was, elk weekend ging ik naar mijn vader en zijn nieuwe gezin.
Dat ging eigenlijk prima, behalve dan dat ik terughoudend was in het contact met mijn vader.
Daar heb ik eigenlijk nooit over nagedacht, dat was gewoon zo.
Tot er een paar jaar later een vriendin mee ging logeren, in de trein terug naar huis wilde ik slapen en ineens zag ik een beeld van mijn vader die mijn slaapkamer in kwam. Verder zag ik niks, maar hoorde van alles en voelde me machteloos en heel verdrietig.
De vriendin die erbij was schrik zich rot en kreeg me niet rustig, ik bleef maar in die bui hangen.
Ineens wist ik was er scheef zat.
Omdat zij er nooit meer over begon heb ik er ook niet meer over na gedacht, het was vast oververmoeidheid of zo.
Dat is ook weer een paar jaar goed gegaan, tot ik 18 jaar was en min of meer ging samenwonen, alles ging prima, zolang mijn vriend me maar niet uit eigen initiatief vastpakte of iets dergelijks dan werd ik wild en sloeg van me af.
Toen kwam het vraagstuk weer boven, maar kort daarna liep de relatie stuk dus was het probleem opgelost.
Ik kreeg mijn eigen woning waar ik alleen woonde, en dat ging goed.
Tot ik weer een vriend kreeg, liep ook fout om dezelfde reden, maar nu kon ik het deurtje naar mijn verleden niet meer gesloten krijgen.
Het bleef maar malen, en hoe hard ik ook wilde, meer dan wat ik in de trein had gezien zag ik niet.
Ik ben toen depressief geworden en heb anorexia gekregen. in 1 jaar tijd was ik een schim van mezelf geworden.
Daar ben ik gelukkig weer door gekomen, en heb toen een paar jaar geen vriend gehad, en toen ging het weer beter.
Inmiddels ben ik 26 jaar en is het weer in volle hevigheid terug, ik hoorde van een vriendin dat ze misbruikt is en dat heeft alles weer los gemaakt.
Ik denk er weer regelmatig aan, en kan het niet uitstaan dat ik niet meer beelden heb, dat ik het niet concreet kan maken.
Ik heb wel het contact met mijn vader en zijn gezin verbroken, dat geeft al veel rust.
Maar ik heb afgelopen augustus een burn-out gekregen, en als ik niet goed op mezelf let gaat dat weer fout.
Ik weet wat de oorzaak is, maar niet wat ik eraan moet doen.
Ik heb het wel een aantal vriendinnen verteld, maar niet aan familie.
Ik durf daar niet aan te komen zonder dat ik een concreet verhaal kan vertellen.
"Ik ben misbruikt" "O, hoe weet je dat?" "Nou gewoon dat weet ik"
Nee dan wil ik het duidelijk kunnen vertellen dat het zo is, en dat kan ik nu niet.
Herkent iemand dit, en zo ja hoe krijg ik de deurtjes open zodat ik erdoorheen kan en verder kan leven?
Voor reacties kun je Martine hier mailen.
