April 2002

Ik ben Naomy,

Af en toe voel ik me zo, alsof ik lang in coma heb gelegen en heel langzaam ontwaak. Ik voel me sterker dan ooit. Eens ben ik, IK. Hopelijk ben ik daar niet meer zo ver van af. Ik denk dat je, je hele leven blijft leren. Dat doen wat ik belangrijk vind, dat doen wat ik wil is voor mij nieuw. Altijd wat ik deed was voor anderen, dat andere mij maar leuk zouden vinden en lief, daar was ik vroeger afhankelijk van.

Het is nu best wel griezelig om terug te zien naar wat ik vroeger was.Maar het is een heel bijzondere ervaring om nu mij zelf te ontdekken. Daarbij is het voor anderen niet altijd even gemakkelijk om mij te begrijpen, en te zien hoe ik me verander. Ooit was ik een mager verdord plantje, gevoelig voor wind, zon en kou. Maar nu voel ik me een boom, ruim staand in het bos met de takken wijd gespreid hunkerend naar warmte liefde en licht.

Toch heb ik af en toe een onbeschrijfelijke angst voor mijn IK. Iets houd me tegen, waar ik niet in weg weet. Ooit zal ik er achter komen: Ik wil zo veel en eigenlijk ook niets. Die twee strijd wat ik in me heb, is af en toe met woorden niet uit te drukken. Het oude wil af en toe van het nieuwe niks weten. Dat geeft me dan een machteloos gevoel. Het is voor mij belangrijk dat ik vol houd, ook al val ik af en toe terug in eenzaamheid.

Niet begrepen van anderen, aankijkend van waar ben je toch mee bezig. Dan heb ik de neiging me terug te trekken in mezelf. Maar dat komt nog maar zelden voor. Ik voel me alleen maar ik ben het niet: Af en toe vergelijk ik me als een appel,opgegeten door andere en alleen het klokhuis blijft over.

Een ander was misschien allang weggerot, maar de pitjes in mij zijn opengegaan en weer opnieuw gaan groeien tot een mooie stevige appel. Omdat ik altijd rekening hield met andermans gevoelens, heb ik mijn eigen gevoelens onderdrukt.

Nu sta ik meer open voor mijn eigen gevoelens, hoewel ik er problemen mee heb: Altijd dacht ik als ik de anderen maar niet pijn doe of kwets. Misschien ben ik wel sociaal te gevoelig aangelegd. De anderen hebben zich ook nooit om mijn gevoelens druk gemaakt, of er rekening mee gehouden.

Steeds meer ben ik eerlijker tegen over mijzelf geworden. Ik hoef me niet meer iets voor te liegen, en zelf iets wijs te maken. Ik zag mezelf als helper voor iedereen, en als ik zelf met iets zat was er niemand. Zo kan ik anderen mensen goed aanvoelen. Als een ander met iets zit en problemen heeft
is het net of er een zendertje aan gaat.

Maar niemand voelt en begrijpt mij, waar ik mee klaar moet komen.
Een voordeel heb ik:Het accepteren van iets wat je toch niet meer kunt veranderen, maakt het leven een stukje gemakkelijker. Dan pas kan je gaan werken aan jezelf. Het mee sleuren van anderen doe ik niet meer,je eigen leven te gaan leven, is wat ik nu wil.

IK ben IK en IK ben zoals IK ben en NIEMAND anders:

Liefs marianne-naomy 

Voor reacties kun je Naomy hier mailen