Juni 2002

Hallo, 

Ik wil alle slachtoffers van incest moed inspreken met mijn verhaal. 

Ik ben zelf ook slachtoffer van incest. Ik ben vroeger door mijn twee halfbroers seksueel misbruikt geweest. Dat heeft zo'n 3,5 jaar geduurd, en toen zijn ze bij hun vader gaan wonen. 

Ik heb er zo'n paar jaar mee rondgelopen. Enkele jaren later, ik zat toen in een internaat, en deed ik mijn eerste zelfmoordpoging. 

Ik heb toen nog een periode thuis gewoond, maar uiteindelijk heb ik toen samen met mijn ouders beslist om mij te laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar deed ik de ene zelfmoordpoging na de andere, een paar keer was het bijna gelukt. 

Ook deed ik aan automutilatie, ik slikte pillen, kreeg boulemia dat uiteindelijk uitmondde in anorexia, ik had regelmatig herbelevingen, ben twee maanden opgesloten in een isoleerkamer (voor mijn eigen veiligheid)... 

Na 8 maanden van intense therapie, kon ik dan eindelijk terug naar huis. In het begin was dat niet gemakkelijk, maar langzamerhand ging het beter en beter. 

Nu zit ik op kot, ik studeer aan het conservatorium (wat ik altijd heb willen doen), de relatie met mijn ouders is goed, ik heb een sociaal leven,... 

Mijn leven zit eindelijk op het goede spoor. En natuurlijk zijn er nog moeilijke momenten en dagen dat ik er aan terug denk, maar wel steeds minder. 

Ik weet dat veel van jullie nog een lange weg te gaan hebben, maar als je die weg eenmaal afgelegd hebt, zal je merken dat je er veel sterker uitkomt. 

Ik wens jullie allemaal veel sterkte toe. Geloof mij, het is de moeite waard om ervoor te vechten!

Voor reacties kun je Rafaella hier mailen.