Februari 2003

Ik ben Selma.

Na een paar keer op deze site een bezoekje te hebben gebracht, nu maar even mijn eigen verhaal vertellen. Moeilijk maar ik denk dat het goed is om ervaringen te delen... 

Ik ben vanaf mijn 6^e t/m mijn 14^e seksueel misbruikt door mijn broer. Dit heb ik in oktober 2000 tegen mijn ouders en vrienden verteld. Iedereen was natuurlijk vreselijk geschrokken. Gelukkig ontkende mijn broer niets en is hij met mijn ouders in therapie gegaan. Vervolgens is hij na 2 keer nooit meer komen opdraven. Ik ben bij een psycholoog in therapie gegaan, los van het gezin....daar loop ik dus nu al heel lang. Mijn vrienden waren er voor me, maar ik deed me altijd voor alsof alles perfect ging....en ze geloofden me! 

Helaas is alles voor het nieuwe jaar geëscaleerd en kon ik het niet meer. We deden allemaal alsof er niets was gebeurd en we zagen elkaar nog regelmatig. Na een kerstdiner met hem en mijn ouders is het misgegaan. 

Nu zul je je afvragen waarom deed je dat nog? Dat kan ik je ook niet goed uitleggen. Iedereen deed als of er niets aan de hand was en ik deed mee, al voelde het verschrikkelijk om hem steeds te zien, en met een masker op te leven. Doen alsof we zo'n gelukkig gezinnetje waren naar de familie toe..

De zondag voor oud en nieuw heb ik geprobeerd een einde aan mijn leven te maken. Natuurlijk niet zo'n goede zet, maar achteraf heel goed geweest. Hierdoor is alles naar buiten gekomen ook naar de rest van de familie toe. 

Helaas hebben ze mij die nacht niet opgenomen, maar platgespoten. Ik bleef de hulpverlening voor de gek houden. Ik had de beslissing genomen, om niet meer verder te leven. Mijn toenmalige vriend was vreselijk lief voor me en heeft me overal in gesteund. Hij ging mee naar de huisarts, na gesprekken sleepte me uit bed en zorgde voor een ritme, maar ik kon niet meer. Ik was helemaal op. Na 2 weken moest ook hij weer terug naar Italië voor zijn werk en toen stond ik er weer alleen voor (zo voelde het althans). Iedereen wou me wel helpen, maar ik kon niet. Vervolgens weer veel gesprekken met mijn psycholoog gehad en het contact met mijn broer verbroken. Een moeilijke stap, maar wel de beste tot nu toe. 

Ik woon nu sinds 5 weken bij mijn neef en nicht en die vangen me heel goed op. Opname heb ik nooit gewild, maar nu denk ik dat het beter is. Ik krijg veel 'triggers' van vroeger terug en kan er niet mee omgaan. Één uur per week naar mijn psycholoog is voor mij niet meer voldoende. Erg zwaar om die beslissing te nemen, maar ik hoop dat het beter is om te laten opnemen. 

Inmiddels is mijn relatie met mijn vriend uit gegaan. Ik heb hem de keus voorgelegd hoe we verder gaan en of we verder gaan. hij heeft mij de vrijheid gegeven die ik nu even nodig heb. Vreselijk vind ik het, maar wel beter ik moet eerst mezelf gelukkig voelen voordat ik aan een relatie kan beginnen. 

Nu breekt er dus een zware tijd voor me aan, veel tegenstrijdige gedachtes en gevoelens. Moeilijk om naar je eigen innerlijke ik te luisteren. Ik hoop dat het me allemaal gaat lukken en dat mijn omgeving me zal steunen. 

Jullie allemaal veel sterkte en bedankt voor het lezen... 

Liefs Selma 

Voor reacties op het verhaal kun je Selama hier schrijven.