Januari 2003

Ik ben Tamara.

Ik ben een meisje van 15 jaar een ik ben 6 jaar lang misbruikt (dat ik mezelf nog herinner). Tot mijn moeder mij van alles vertelde ...

Ik was enkele maanden oud en mijn familie kwam naar mij kijken. Ik lag in mijn kamertje en iedereen kwam binnen en gingen terug naar beneden. Mijn moeder zou mij verschonen maar ze ging eerst koffie inschenken mijn grootvader bleef nog even naar "dat lieve kleine hummeltje" kijken. Toen mijn moeder binnen kwam zag ze mijn grootvader "iets" doen (daarbeneden). Ze keek hem aan en vroeg hem om onmiddellijk naar beneden te gaan. Hij deed dit ...

Enkele jaren later, ik was zeven, zaten ik en mijn ouders, zoals elke zaterdag, bij mijn grootouders. Ik zat rustig TV te kijken in de huiskamer, iedereen zat buiten, en mijn grootvader kwam bij mij zitten. Hij zei mij in een donkerder hoekje te gaan zitten, want dan zou ik beter TV kunnen kijken. 

Ik deed dat. Ik moest op zijn schoot komen zitten en toen deed hij zijn broek los en zei mij dat ik dat "ding" moest vastnemen. Ik wou dat niet, maar hij zei dat dit volkomen normaal was."Zo deden alle grootvaders met hun kleindochters". Maar ik mocht het niet tegen mama en papa vertellen, want die zouden het toch niet geloven en mij waarschijnlijk straffen daarvoor. 

Dus ik deed dat en elke keer ging hij verder en verder. Dan betaste hij mij, ging zijn vinger erin, daarna zijn tong. Hij was elke keer dronken. Ik voelde mij er niet goed bij en toen ik 12 jaar was heeft hij geprobeerd binnen te dringen. Maar dat is hem niet gelukt, ik heb hem toen zo hard als ik kon geschopt, gebeten, geslagen, ...

Toen ben ik mijzelf beginnen verminken zodat hij mij vies zou vinden, maar ook om opgekropte woede kwijt te raken. Die woede bleef (en is er nog steeds) en hij deed juist of hij het zag.

Op een keer, ik was net 13 jaar, probeerde hij voor de zoveelste keer iets te doen, terwijl iedereen in de huiskamer zat, ik heb hem van mij weggeduwd. Hij heeft mij toen zo hard in mijn gezicht geslagen, dat iedereen opschrok. Mijn ouders en mijn broertjes zijn met mij toen naar buiten gerend en hebben flink wat ruzie gemaakt. 

Daarna zijn we naar huis gereden. En heb ik alles verteld (bijna alles). Ik dacht dat mijn vader woedend zou worden op mij. Integendeel hij begon te huilen en zei: Meisje het spijt mij zo erg, nu begrijp ik waarom je altijd zo moeilijk deed als we naar daar gingen. 

Voor reacties kun je Tamara hier mailen.