Februari 2003

Ik ben Vicky

Hallo, ik ben 25 jaar. De meeste vinden me nog jong, maar door wat ik meegemaakt heb in het verleden voel ik me soms volwassener dan anderen van mijn leeftijd.

Ik ben seksueel misbruikt geweest door beide ouders en het heeft me veel tijd en moeite gekost om nog een doel in mijn leven te zien. En daarom wil het wel bekend maken, dat ik anderen misschien wat steun of raad kan geven.

Mijn verhaal begint eigenlijk al toen ik 3 jaar was, toen is mijn zusje geboren en mijn hel begonnen. Natuurlijk heeft mijn zus daar niets mee te maken, maar wel haar scheppers. 

Toen mama nog in de kliniek lag is het eigenlijk allemaal begonnen. Maar eerlijk gezegd van die periode kan ik me eigenlijk niet zo veel herinneren.

Wel is het zo dat het met de jaren erger werd en niemand er iets aan kon doen, de school niet, huisarts niet, telkens als ze iets zeiden tegen mijn ouders deden ze of we een gewoon normaal gezin waren, maar dat was wel anders. 

Zo heb ik nog dagelijks een beeld dat ik een plaats in mijn leven moet geven, weggaan zal het niet doen. Het was mijn laatste avond dat ik thuis woonde. Mijn vader nam me weer mee naar zijn slaapkamer, waar ik hem moest bevredigen door te pijpen voor een camera die door moeder bestuurd werd, daarna moest ik haar likken, ook voor die camera. Dan was het tijd om vader zijn verdere pleziertje te geven, hij kwam in me en dat allemaal voor dat stomme ding. Daarna was het weer tijd om te wisselen en zo ging het maar voort. Dan was het tijd om naar die band te kijken, en voor het eerst in heel die periode bleef ik protesteren als een gek, maar hun wraak was dan ook heel hard.

Er werden allerlei voorwerpen met scherpe punten bij me naar binnen gebracht en hoe meer ik me wou los rukken, hoe meer pijn ik kreeg. 

Jaren later is gebleken dat ik grote inwendige verwondingen heb, waardoor ik met heel veel moeite nog aan een kindje kon geraken. 

Toen dit was gebeurt ben ik gaan lopen van huis en ben dan via het gerecht op de goede weg gezet. Maar eenmaal van school af, ben ik ingestort en heb dan 2 jaar in een open psychiatrische instelling gezeten om alles een plaats te geven en terug een doel te hebben om voor te leven. 

Dat is me aardig gelukt en daar ben ik blij om, ik ben nu gelukkig getrouwd en heb met veel tegenslagen en zo voort eindelijk een dochtertje, een schatje.

Als je wilt reageren op dit verhaal doe dat dan gerust, misschien kan ik naar je luisteren of je raad geven.

Niet twijfelen maar doen !

Groetjes 

Voor reacties kun je Vicky hier mailen.